بایگانی

بایگانی برای دسته ‘درباره محصول’

چرا استفاده از مرورگرهای کروم و فایرفاکس به صرفه و صلاح کاربران است؟

در نگاه اول صحبت درباره مرورگرهای اینترنتی ربط چنانی به صفحات بازار ندارد، اما پیش‌تر گفته‌ام که صفحات بازار، صرفه و صلاح کاربران در انتخاب، خرید، استفاده و نگهداری از امکانات دیجیتالی را پوشش می‌دهد. از این‌رو؛ ارایه مشاوره به کاربران برای انتخاب مرورگر مناسب و استفاده صحیح از امکاناتی که ارایه می‌کنند از وظایف متولیان صفحات بازار است.
ظرف سه ماه گذشته اتفاقات جالبی در دنیای مرورگرها رخ داده است. مایکروسافت نسخه نهم آی.ئی را برای ویندوز ویستا و ویندوز ۷ ارایه کرده و مرورگر سافاری شرکت اپل به نسخه ۵.۰۵ ارتقا یافته و اپرا نیز نسخه ۱۱.۵۰ را منتشر کرده است. از همه جالب‌تر انتشار نسخه پنجم فایرفاکس توسط بنیاد موزیلا و ارتقا گوگل کروم به نسخه ۱۲ است. جهت اطلاع؛ مشخصات فنی مرورگرها را در جدول زیر آورده‌ام.

مشاهده متن کامل …

درباره کارت‌های حافظه Secure Digital بیشتر بدانیم!

تا پنج سال پیش حوالی چهار پنج فرمت متفاوت از کارت‌های دیجیتال حافظه فلش در بازار توزیع می‌شد و خریدار هم داشت، اما جدال پنهانی میان فرمت‌های گوناگون در جریان بود که سرانجام نمایان شد و شرایطی را موجب شد که کارت‌هایی که ضعفی، محدودیتی، چیزی داشتند از گردونه خارج شدند. گمان نمی‌کنم که چشم و گوش خریدار کنونی با فرمت‌های xD picture یا SmartMedia آشنا باشد. توشیبا چهار سالی می‌شود که از فرمت SmartMedia دست شسته است و دو سال پیش بود که بالاخره المپیوس و فوجی‌فلیم به توقف توزیع فرمت xD Picture رضایت دادند و دوربین‌های دیجیتال‌شان را با پشتیبانی از فرمت‌های SD و MMC روانه بازار کردند.
هم‌اکنون چهار فرمت حافظه SD و MMC و MS و CF زنده هستند. کارت‌های MMC که مخفف MultiMediaCard هستند عن‌قریب است که از بازار خارج شوند. البته گونه‌های جدید MMC قابلیت‌های فوق‌العاده‌ای دارند، اما سازگاری چندانی با دستگاه‌های دیجیتال ندارند. نه اینکه نخواهند سازگار باشند، بلکه سازندگان محصولات دیجیتالی تمایل چندانی به پشتیبانی از این فرمت ندارند. شنیده‌ام که تولید کارت حافظه MMC متوقف شده است. راست و دروغش را نمی‌دانم، اما فرمت MMC را بی‌خیال شوید!
می‌ماند Memory Stick جناب سونی که مانند گذشته‌ها رجزخوانی نمی‌کند و دریافته است که اگر بر انحصارگرایی سونی برای استفاده از کارت‌های حافظه MS اصرار کند، قافیه را به خاندان SD باخته است. چنین است که در دوربین‌های جدیدی که روانه بازار کرده، علاوه بر فرمت MS از فرمت حافظه SDHC نیز پشتیبانی می‌کند. شک نداشته باشید که گونه‌های متفاوت خاندان MS اعم از MS pro و MS Duo رشدی نخواهد داشت و رفتار سونی در پشتیبانی از فرمت SD بی‌شک بازار فرمت MS را محدودتر خواهد کرد. به‌بیان دیگر؛ سونی می‌داند که کارت‌های حافظه فلش خاندان Memory Stick توان رقابت با خاندان SD را ندارند و ظرف سال‌های آتی از بازار خارج خواهند شد. البته سونی علاقه دارد تا آنجا که ممکن است از ظرفیت بازار برای فروش کارت‌های MS استفاده کند که این کار را خواهد کرد. پس اگر مجبور نیستید، یعنی سونی مجبورتان نکرده، خرید کارت‌های خاندان Memory Stick را بی‌خیال شوید. چرایی‌اش را خواهم گفت!

مشاهده متن کامل …

سامسونگی که می‌شناسم!

یک. مربوط به چهار پنج ماه پیش می‌شود و نمی‌دانم در خاطر دارید یا نه، که آی.بی.ام و سامسونگ تفاهم‌نامه‌ای امضا کرده و گل گفتند و شنیدند و خندیدند و بهترین‌ها را برای یکدیگر آرزو کردند. مفاد تفاهم‌نامه آن بود که آی.بی.ام و سامسونگ درهای هزار قفله مراکز تحقیقاتی‌شان را بر روی محققان یکدیگر گشوند و دسترسی به مشخصات فنی بیش از پنجاه هزار  اختراعاتی را که در ده سال اخیر ثبت کرده‌اند امکان‌پذیر کردند.  این را هم یادآور می‌شوم که آی.بی.ام رکورددار ثبت اختراع است و سامسونگ هم در جایگاه دوم جا خوش کرده و جالب اینکه مجموع اختراعات این دو شرکت بیش از مجموع اختراعات شرکت‌های مایکروسافت، کانون، پاناسونیک، توشیبا، سونی، اینتل، ال.جی و اچ.پی است. از این‌رو؛ سامسونگ به مدد دسترسی به اختراعات ناب آی.بی.ام که زبانزد خاص و عام است، باب جدیدی را در طراحی محصولات دیجیتالی خواهد گشود و پیش‌تر تجربه نشده است. یعنی چشم‌ها را باید شست و سامسونگ را جور دیگر باید دید.

دو. اپل و سامسونگ در سرزمین آمریکا حسابی سرشاخ شده‌اند و خبر آمده که اگر اپل به‌طرق قانونی در پی محدودسازی عرضه و فروش چهار مدل از محصولات سامسونگ در خاک ایالات متحده است و تمامی نیروهای پشت پرده را نیز برای ضربه فنی سامسونگ فراخوانده است. هم‌اکنون دموکرات‌ها بر سریر قدرت تکیه زده‌اند و بدانید بد نیست که استیو جابز رفیق فابریک قاطبه سیاست‌مداران گردن‌کلفت دموکرات‌مأب اعم اوبامای رئیس‌جمهور، بیل کلینتون خانواده‌دوست و ال‌گور (معاون اول جناب کلینتون) و جان کری سناتور است. چنان‌که برخی از این حضرات برای مدتی در خانه اشرافی استیو جابز اقامت داشته‌اند. البته سامسونگ هم بی‌دفاع نیست. بخش قابل توجهی از سهام سامسونگ در اختیار سیاست‌مداران آمریکائی است و ایشان خوش ندارند که مسیر موفقیت سامسونگ مسدود شود.

سه. بین خودمان بماند که اپل و سامسونگ خیلی هم پایبند اخلاق حرفه‌ای نیستند و اگر فرصتی دست دهد، هست و نیست رقیب را بر باد می‌دهند. اتصال سامسونگ به آی.بی.ام خیلی از شرکت‌ها ترسانده است. این‌قبیل شرکت‌ها اگرچه در ظاهر رقیب قسم خورده هستند، اما در پس ماجرا، خط و خط‌کشی‌هایی دارند و هر یک در دسته‌ای خاص قرار می‌گیرند. آی.بی.ام و ای.ام.دی و وسترن‌دیجیتال و سامسونگ  و به گمانم سی‌گیت در یک دسته قرار دارند، چرا که آی.بی.ام مدت‌هاست که در سطح بالا به محققان و کارشناسان فنی ای.ام.دی مشاوره می‌دهد و سال‌های پیش و در اوج بحران شرکت‌ها ذخیره‌سازی، وسترن‌دیجیتال را از ورشکستگی نجات داده و با سامسونگ تفاهم‌نامه نامحدود دسترسی به اختراعات امضا می‌کند. طبیعی است که سامسونگ بخش ذخیره‌سازی خود را به غیربه نمی‌فروشد و همین‌که بخش قابل توجهی از سهام سی‌گیت به‌طور غیرمستقیم در اختیار آی.بی.ام است برای درک ماجرا کفایت می‌کند. در سوی دیگر ماجرا اپل است که سه چهار سال پیش از آی.بی.ام به‌عنوان پدرخوانده آن‌طرفی‌ها جدا شد و با اینتل عقد اخوت بست. پس جدال سامسونگ و اپل را نباید جدال دو شرکت خوش‌قریحه در تولید محصولات دیجیتالی دانست که ماجرا چیز دیگری است و جدال این حضرات به‌طور کامل سیاسی است!

چهار. اگر ماجرای اپل و سامسونگ را پیچیده نبینیم، داستان این می‌شود که اپل از توزیع محصولات جدید و البته خوش رنگ و لعاب سامسونگ شامل گوشی‌های Galaxy S 4G و Infuse 4G و Droid و تبلت GalaxyTab 10.1 واهمه دارد و می‌داند و می‌ترسد که این محصولات در دو جبهه قیمت و امکانات، بازار خانواده‌های آی‌پد و آی‌فون را با خاطره مواجه کنند. بی‌شک اندکی بعد انگشت اتهام متوجه لپ‌تاپ‌های سری ۹ سامسونگ هم خواهد شد و پیش‌بینی می‌شود که توسط اپل متهم به کپی‌برداری بی‌مجوز از مک‌بوک‌ایر شود!

پنج. موفقیت‌های سامسونگ در حوزه سیستم‌های قابل‌حمل اعم از گوشی‌موبایل و تبلت و کامپیوترهای سبک‌وزن و نت‌بوک و هارددیسک‌های قابل‌حمل بی‌دلیل نیست. سامسونگ همانند اپل از شیوه مدیریت جدیدی استفاده می‌کند که استراتژی اقیانوس آبی خوانده می‌شود. استفاده از مشاوران فرانسوی‌تباری که در این مکتب درس خوانده‌اند، تحول بزرگی در شیوه مدیریت سامسونگ ایجاد کرده و به‌گمانم اپل بی‌نوا نیک می‌داند که با چه غول بی‌شاخ و دمی طرف است و همین است که این‌گونه دست و پا می‌زند.
سامسونگی که به‌شخصه بسیاری از محصولاتش را دوست ندارم با سامسونگ چهار پنج سال پیش تفاوت‌های شگرفی دارد. دو سه سال بعد خواهید دید که سامسونگ سهم قابل توجهی از بازار گوشی‌های هوشمند، تبلت، نت‌بوک و لپ‌تاپ را در اختیار خواهد داشت و همزمان، سیر نزولی اپل آغاز خواهد شد.

آنتی‌ویروس مجانی؛ با اجازه یا بی‌اجازه؟

اول. ماه‌ها پیش به‌طور مفصل درباره استفاده از آنتی‌ویروس‌های رایگان صحبت کرده‌ام و راستش تکرار همان صحبت‌ها از حوصله‌ام خارج است. ایرانی‌جماعت را به خرید آنتی‌ویروس درست و درمانی که پشتیبانی آدمیزادی هم دارد توصیه نمی‌کنم. نه اینکه توصیه نکنم نه، بلکه می‌دانم قاطبه کاربران ایرانی علاقه به صرف هزینه برای استفاده از نرم‌افزار آنتی‌ویروسی که پسوردش را ظرف سه سوت می‌تواند در اینترنت پیدا کند ندارد. اس و اساس نرم‌افزار آنتی‌ویروس با هزینه و بی‌هزینه یکسان است و شرکت‌ها اغلب برای امکانات اضافی و البته پشتیبانی طلب هزینه می‌کنند. تفاوت اصلی گونه با هزینه و بی‌هزینه آنتی‌ویروس‌ها در توافق‌نامه‌ای است که در ابتدای نصب نمایش داده می‌شود. همان‌که مطالعه نمی‌شود و تیک می‌خورد تا امکان نصب مهیا شود. مالک نرم‌افزار در آن توافق‌نامه شرط و شروطی برای استفاده قایل می‌شود و البته رعایت برخی موارد را نیز متعهد می‌شود. قاطبه شرکت‌های امنیتی در این توافق‌نامه‌ها، پرهیز از سوء‌استفاده نرم‌افزاری از سیستم کاربر و نصب عمدی برنامه‌های مخرب توسط سازنده آنتی‌ویروس را تضمین می‌کنند. پس اگر موفق به نصب آنتی‌ویروس شده‌اید، یعنی توافق‌نامه را تایید کرده‌اید و ملزم به رعایت مفاد آن هستید. اما وضعیت برنامه‌هایی که به صورت غیرقانونی استفاده می‌کنند چیست؟
چه قانونی و چه غیرقانونی، اگر برنامه را نصب کرده‌اید، باید پایبند به مندرجات آن باشید و اغلب شرکت‌ها در همان توافق‌نامه قید کرده‌اند که نصب بی‌مجوز تبعاتی برای کاربران دارد. یعنی هر بلایی بر دستگاه کاربر نازل شود، شرکت سازنده آنتی‌ویروس تعهدی در قبال رفع مشکلات ندارد. از سوی دیگر؛ عدم پایبندی طرفین به توافق‌نامه، این امکان را به سازنده آنتی‌ویروس می‌دهد تا هرگونه که صلاح می‌داند با دستگاه کاربر رفتار کند. یعنی امنیت مترادف می‌شود با کشک. از این‌رو؛ توصیه می‌کنم که اگر نمی‌خواهید یا نمی‌توانید برای آنتی‌ویروس اصیل هزینه‌ای صرف کنید، لااقل از آنتی‌ویروس‌های رایگان و معتبری استفاده کنید که صاحبش به توافق‌نامه‌ای که با کاربر امضا کرده پایبند باشد. اینکه کدام‌یک از آنتی‌ویروس‌های رایگان برای استفاده توصیه می‌شد را راستش به ضرس قاطع نمی‌توانم بگویم. به شخصه از نسخه رایگان و رسمی آنتی‌ویروس آویرا (Avira) استفاده می‌کنم، اما دوست دارم امکانات نسخه رایگان آنتی‌ویروس‌های معتبری چون AVG و Avast! و Comodo را هم بررسی کنم. آنتی‌ویروس‌های رایگان دیگری هم هستند که اگر دوست دارید امتحان‌شان کنید، اما اینها گفتم بهترین هستند.

دوم. امکانات قاطبه آنتی‌ویروس‌های رایگان محدودتر از نسخه‌های تجاری است. همین موجب می‌شود که برخی کاربران برای همان امکانات از نسخه رایگان به نسخه تجاری مهاجرت کنند. برای ایرانی‌جماعت که صرف هزینه برای این‌قبیل نرم‌افزارها را اسراف نعمات می‌داند راه‌حل دیگری وجود دارد. برای تکمیل امکانات آنتی‌ویروس‌های رایگان در زمینه کشف و شناسایی و ترکاندن موجودات مخرب، توصیه می‌شود که از برنامه‌های رایگان دیگری که Anti-Malware یا Anti-Spyware خوانده می‌شوند استفاده شود. قدیم‌ترها استفاده از نرم‌افزار رایگان Spybot رایج بود. این نرم‌افزار نتوانست خود را با نیازهای روز وفق دهد و استفاده از گزینه‌های دیگر چون IObit بیشتر توصیه می‌شود. اگر نسخه اصیل آنتی‌ویروس را خریده‌اید، نیاز چندانی به نرم‌افزارهای مکمل رایگان ندارید. نرم‌افزارهای امنیتی تجاری اغلب در دو نسخه Antivirus و Internet Security عرضه می‌شوند که وظیفه اولی محدود به کشف، شناسایی و حذف برنامه‌های مخرب است، اما دومی به سوراخ‌های نانومتری جوراب‌تان هم کار دارد!
اگر با نسخه‌های Internet Security که کامل‌تر از نسخه‌های Antivirus هستند حال می‌کند، استفاده از نسخه رایگان Comodo توصیه می‌شود.

سوم. امنیت، موضوعی محدود به حوزه نرم‌افزار نیست. بسیاری از برنامه‌های مخرب می‌توانند ظرف یکی دو ثانیه هست و نیست هارددیسک‌تان را بر باد دهند. کم نیستند برنامه‌های مخربی که می‌توانند قطعات ظریف‌الجثه مادربورد کامپیوترتان را با تغییر مختصر ولتاژ از هستی ساقط کنند، کنترل هد خواندن و نوشتن هارددیسک را در اختیار بگیرند و هم اطلاعات‌تان را پاک کنند و هم سطح پلاتر مغناطیسی هارددیسک نازنین‌تان را خط‌خطی کنند و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!
اینها را گفتم که برنامه‌های امنیتی دستگاه‌تان را همین‌طوری و بی‌حساب و کتاب انتخاب و نصب نکنید. کمی بیشتر دقت کنید و حالش را ببرید. این را هم بگویم و خلاص که برنامه‌هایی که در این نوشتار معرفی کردم، در استفاده از منابع سخت‌افزاری هوشمند و صرفه‌جو هستند.

چهارم. موسسه اروپایی تحقیقات برنامه‌های مخرب کامپیوتری برای بررسی صحت عملکرد آنتی‌ویروس‌ها از تکنیک مختصر و مفیدی استفاده می‌کند که به آزمون ایکار (EICAR) شهرت دارد. برای بررسی صحت عمکلرد ویروس‌ها بهتر آن است که چند ویروس درست و درمان را به جان کامپیوتر بی‌نوا بیندازید که البته تبعات وحشتناکی دارد. در آزمون ایکار از فایل غیرمخربی استفاده می‌شود که مشخصاتی شبیه به ویروس‌ها دارد. اگر برنامه امنیتی دستگاه‌تان را فعال کنید باید که ظرف هفت هشت ثانیه واکنش نشان دهد و فایل ایکار را به‌عنوان ویروس شناسایی کند. اگر آنتی‌ویروسی این فایل را از گونه ویروس‌جماعت تشخیص ندهد، همان بهتر که نباشد و بهتر است که بی‌خیالش شوید، حتی اگر نسخه تجاری باشد. اگر دل‌تان خواست که صحت عملکرد برنامه امنیتی دستگاه‌تان را ظرف سه سوت بررسی کنید،‌ می‌توانید فایل مزبور را از ستون سمت راست همین وب‌سایت ریافت کنید. حال از آنتی‌ویروس بخواهید که فایل مزبور را برای کشف ویروس بررسی کند. اگر چیزی پیدا کرد که هیچ و اگر نتوانست، بی‌خیالش شوید.
صرفا جهت اطلاع عرض می‌کنم که آنتی‌ویروس آویرا در چهار ثانیه واکنش نشان داد و Anti-Malware زیادی معروف Malwarebytes نتوانست خطری را کشف کند و در کسری از ثانیه از سیستم حذف و با نسخه رایگان IObit Malware Fighter جایگزین شد. به همین سادگی!

تولید انرژی از فشردن کلیدهای لپ‌تاپ

کاهش مصرف انرژی در تجهیزات قابل‌حمل مدت‌هاست که در دستور کار سازندگان قطعات الکترونیکی قرار گرفته است و تلاش سازندگان چیپ‌ها، چیپ‌ست‌ها و تکنولوژی‌های نوردهی بیش از دیگران ملموس است. مصرف انرژی پردازنده‌ها را تا چه مقدار می‌توان کاهش داد؟ آیا می‌توان پردازنده‌ای طراحی کرد که بدون منبع انرژی خارجی کار کند؟ نمایشگرها چطور، آیا نمایشگرها می‌توانند نور محیط را جذب کنند، ذخیره کنند و آن را منتشر کنند؟ هارددیسک‌ها چطور، آیا هارددیسک‌های گردان می‌توانند انرژی دورانی پلاتر را به‌گونه‌ای به مجموعه بازگردانند و الی‌اخر…
پرسش‌هایی که در بالا مطرح شد، خواب و خیال نیست و هستند افرادی که در حوزه انرژی‌های نوین و البته بازتولید انرژی فعالیت می‌کنند و از این‌قبیل ایده‌ها استقبال می‌کنند. اما جدیدترین و به نظر می‌رسد عملی‌ترین ایده‌ای که قرار است در لپ‌تاپ‌ها پیاده‌سازی شود، تولید انرژی از کیبورد است. بدین‌صورت که تغییر موضع کلیدی که فشرده می‌شود تبدیل به انرژی الکتریسیته شده و در باتری ذخیره شود. برای این کار قرار است که از مواد پیزوالکتریک استفاده شود. پیزوالکتریک‌ها، موادی هستند که نسبت به جریان الکتریکی واکنش مکانیکی نشان می‌دهند. یعنی اگر جریان مختصری به ماده پیزوالکتریک اعمال شود، تغییر طول یا تغییر حجم می‌دهد. پیش‌تر اپسون از این تکنولوژی در چاپگرهای جوهرافشان استفاده کرده است. مکعبی توخالی را فرض کنید که صفحه پشتی‌اش از ماده پیزوالکتریک ساخته شده و سوراخی بسیار باریک در صفحه مقابل تعبیه شده است. حال مکعب توخالی با جوهر رنگی پر می‌شود و جریان الکتریکی مختصری به صفحه پشتی اعمال می‌شود. علی‌القاعده ابعاد صفحه پیزوالکتریک باید گسترش یابد که نمی‌تواند، بنابراین قوس پیدا می‌کند و باعث می‌شود که جوهر داستان ما از سوراخ مقابل به بیرون پرتاب شود. نقطه‌های رنگی در چاپگرهای جوهرافشان اپسون این‌گونه بر کاغذ نقش می‌بندند و به‌همین دلیل است که چاپگرهای اپسون در قیاس با چاپگرهای کانون و اچ.پی هم سریع‌تر چاپ می‌کنند و هم نقاط بیشتری را سطح برابر ایجاد می‌کنند، یعنی از رزولوشن چاپ بالاتر پشتیبانی می‌کنند. چاپگرهای کانون و اچ.پی از تکنولوژی حباب‌سازی (Bubble Jet) استفاده می‌کنند. یعنی ایجاد و ترکاندن حباب با جوهرهای رنگی برای ایجاد نقطه‌های رنگی بر روی کاغذ!
مواد پیزوالکتریک معایبی نیز دارند که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بهترین مواد پیزوالکتریک را می‌توان در میان کریستال‌ها جست. عدم وجود تقارن مرکزی در کریستال‌ها، شرط اصلی برای بروز رفتار پیزوالکتریسیته است. اما همین عدم تقارن می‌تواند گاهی دقت را مخدوش کند که البته راه‌حل‌هایی برای کنترل این مواد ارایه شده است تا دقت فدای سرعت نشود. یعنی مواد پیزوالکتریک اگر به درستی تولید نشوند، می‌تواننند رفتارهای مخرب بروز دهند.

رفتار معکوس!
همان‌گونه که اعمال جریان الکتریکی منجر به بروز رفتار مکانیکی در مواد پیزوالکتریک می‌شود، محققان در تلاش‌اند راهی پیدا کنند تا بشود رفتار مکانیکی مواد پیزوالکتریک را به جریان الکتریکی تبدیل کنند. یعنی راهی پیدا شود که اگر صفحه‌ای از جنس پیزوالکتریک فشرده شود، در حالت بازگشت، جریان الکتریسیته ایجاد کند. این رفتار از منظر تئوری امکان‌پذیر است و رفقای ما در دانشگاه‌های معتبر دنیا، تحقق عملی همین ایده را دنبال می‌کنند!
کیبرود لپ‌تاپ، بهترین گزینه برای تحقق این ایده است. روزانه میلیاردها کلید لپ‌تاپ فشرده می‌شوند و بی‌آنکه خیری برسانند به مکان اولیه باز می‌گردند. قرار است که در زیر هر کلید، لایه‌ای پیزوالکتریک تعبیه شود که با فشردن کلید تغییر شکل حالت دهد و در بازگشت، جریان بسیار مختصر الکتریسیته تولید کند. همین ایده را می‌توان در نمایشگرهای لمسی مورد استفاده در لپ‌تاپ‌ها و تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند پیاده‌سازی کرد، با این تفاوت که فشردن کلیدهای واقعی لپ‌تاپ، انرژی بیشتری تولید می‌کند. قاطبه نمایشگرهای لمسی جدید از صفحات حساس به تماس خازنی استفاده می‌کنند که نیاز چندانی به فشردن ندارند. به نظر می‌رسد این مشکل نیز قابل حل است. البته طرحی در دست است که از تغییر موضوع دستگاه‌های قابل‌حمل انرژی تولید شود. بدین‌صورت که زحمت کشیده و گوشی محترم را در دست می‌گیرید و آن را حرکت می‌دهید. چیپ‌هایی در بطن گوشی تعبیه می شوند که این‌قبیل حرکات را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. همین!
در حال حاضر با فشردن کلیدهای لپ‌تاپ در طی دو ساعت می‌توان سه چهار دقیقه انرژی الکتریکی تولید کرد. کافی است، نه!
گفتم در خرابی بازار محصولات دیجیتال بد نیست قدری از آینده محتوم صحبت کنم.
 

BIOS یا UEFI مسأله این است!

بی‌شک این‌ور و آن‌ور درباره موجود جدیدی که UEFI نام دارد و قرار است که عن‌قریب بایوس (BIOS) را از هستی ساقط کند، چیزهایی شنیده‌اید. برای آنها که در جریان نیستند یا چیزگی شنیده و دنباله ماجرا را بی‌خیال شده‌اند خلاصه می‌گویم که چیپ بایوس که سال‌های سال است در بطن مادربردها تعبیه می‌شود، همان است که پس از روشن کردن کامپیوترتان تند و تند اطلاعاتی را از درون سیستم برای شما نمایش می‌دهد. برنامه بایوس همان است که اگر با مشکلی چیزی مواجه شوید کامپیوتر را خاموش و روشن می‌کنید و برای اینکه وارد محیط آبی رنگ بایوس شوید، هزار و یک مرتبه کلید Del می‌فشارید. برنامه بایوس همان محیط آبی‌رنگی است که فقط کلیدهای چهارگانه مکان‌نما را می‌شناسد و می‌توانید ویژگی برخی چیپ‌ها و چیپ‌ست‌ها را تنظیم کنید. همین بایوس فعلا که نقش بد داستان را برعهده گرفته و از قرار معلوم مقرر شده تا نقش خوب ماجرا را نیز UEFI برعهده بگیرد. قاطبه توسعه‌دهندگان سیستم‌ها دل خوشی از بایوس ندارند و با آغوش باز از UEFI استقبال می‌کنند، چرا که UEFI برنامه‌ای است که محیط گرافیکی تر و تمیزی دارد و ماوس را می‌شناسد و از پارتیشن‌های دو ترابایتی هارددیسک پشتیبانی می‌کند و ۳۲ بیتی است و امکان استفاده از شبکه و البته در برخی شرایط خاص، استفاده از اینترنت را پیش از بارگذاری سیستم‌عامل برای کاربر فراهم می‌کند. دو ویژگی مهم نیز ارایه می‌کند. اول اینکه؛ دسترسی کاملی به تمامی فایل‌های هارددیسک دارد و دیگر آنکه؛ اگر به‌طور کامل پیاده‌سازی شود معضل شناسایی و نصب درایور را از اساس مرتفع می‌کند. به بیان دیگر تولیدکنندگان چیپ‌ست نیازی نیست برای سیستم‌عامل‌های متفاوت، درایورهای گوناگون تهیه کنند. کاربران ویندوز کمتر، اما قاطبه کاربران لینوکس با معضل درایور مواجه هستند و UEFI این مشکل را می‌تواند از اساس حل کند، البته اگر به‌طور کامل پیاده‌سازی شود. برای کاربران عام شاید UEFI پدیده قابل توجهی نباشد، اما برای تولیدکنندگان چیپ و سازندگان مادربرد امکانات جالبی فراهم می‌کند،‌البته انتقادها بسیار نیز متوجه UEFI است با این مضمون که UEFI قرتی‌بازی است و ویژگی چشم‌گیری ندارد. اینکه حق با کیست را نمی‌دانم، اما صحبت‌هایی که در محیط وب مطرح می‌شود حکایت از آن دارد که چیپ‌های بایوس حداکثر تا چهار سال دیگر در مادربرد تعبیه خواهند شد.

مشاهده متن کامل …

بالاخره نسل جدید پردازنده‌های فیوژنی ای.ام.دی معرفی شدند!

این ای.ام.دی آدم را جان به لب می‌کند تا خبری از فعالیت‌های آتی خود منتشر کند. چهار پنج سالی می‌شود که اصطلاح فیوژن در ادبیات گفتاری و نوشتاری این شرکت وارد شده است. هیچ‌یک از مدیران این شرکت به اندازه دکتر هکتور روئیز مکزیکی‌الاصل برای پیشرفت پروژه فیوژن مو سفید نکرده که چند سالی می‌شود که عطای مدیریت در ای.ام.دی را به لقایش بخشیده است و نیست که موفقیت غیرقابل انکار پردازنده‌های فیوژنی را از نزدیک شاهد باشد.
ظاهر‌الامر تعبیه پردازنده‌های کم‌مصرف خاندان برازوس (Brazos) در نت‌بوک‌ها موفقیت‌آمیز بوده و آنها که پردازنده‌های خانواده لانو (Llano) را تست کرده‌اند، اذعان دارند که فیوژنی‌ها تفاوت‌های بسیاری با گونه‌های قبلی اعم از Phenom و Athlon دارند. پردازنده‌های جدید قرار نیست که فیل هوا کنند. همین‌که از تکنولوژی‌های جدیدتر پشتیبانی کنند و انرژی کمتری مصرف کنند و البته انرژی کمتری را نیز به‌شکل گرما تلف کنند و برنامه‌ها را سریع‌تر و مهم‌تر از آن، برنامه‌ها را روان‌تر اجرا کنند به گمانم برای کاربران عام کفایت می‌کند. پردازنده‌های فیوژنی موفقیت و سود قابل توجهی نداشته باشد، در شرکت ام.دی را باید ل گرفت و صریح بگویم که فاتحه ای.ام.دی خوانده شده است. در نقطه مقابل، موفقیت فیوژنی‌ها می‌تواند موقعیت ای.ام.دی را در بازار چیپ‌ست‌های پردازشی بهبود بخشد و ای.ام.دی را در جایگاه از دست رفته سه چهار سال گذشته احیا کند. بسیاری از دوستان در خاطر دارند که ای.ام.دی با عرضه پردازنده‌های ۶۴ بیتی Athlon64 هست و نیست اینتل را بر باد داد و نزدیک به یک‌چهارم سهم بازار پردازنده‌های دسک‌تاپ را قبضه کرد. در بازار پردازندههای سرور نیز خانواده Opteron را معرفی کرد و پردازنده‌های Xeon را به عقب راند و سهم خود را برای مدتی کوتاه تا والی ۳۰ درصد افزایش داد. نکته منفی داستان این است که ای.ام.دی نتوانست موفقیت‌ها را حفط کند و بسیاری از عشاق سینه‌چاک خود را از دست داد و قافیه را به‌شکلی نیم‌بند به حریف واگذار کرد. به هر حال ای.ام.دی بازگشته و میراث خود را طلب می‌کند. اینکه پردازنده‌های جدید خانواده لانو، چه مشخصاتی دارند را به گمانم دوستان در صفحات تخصصی سخت‌افزار خواهند گفت. تمرکز ما در این نوشتار بر بازار آتی پردازنده‌ها خواهد بود.

مشاهده متن کامل …

زمان مناسب برای خرید تبلت!

گام‌های سه‌گانه خرید محصولات دیجیتال را به‌طور کلی و پارامترهای نیمه‌عمر و ماندگاری محصولات را هفت شت ماه پیش به‌طور کامل مورد بحث قرار دادم. اگر حوصله خواندن کامل مقاله‌ها را دارید که به آرشیو هفته‌نامه یا آی.تی.باز مراجعه کنید و اگر نه، خلاصه می‌گویم که خرید آدمیزادی محصولات دیجیتالی باید در سه گام نیازسنجی، امکان‌سنجی و عملیات خرید دنبال شود. گام نیازسنجی یعنی تشخیص نیازمندی به امکانات دیجیتال. در این مرحله لزومی به شناسایی تجهیزات نیست و صرفا باید نیازمندی‌ها تمرکز کرد. گام امکان‌سنجی یعنی بررسی امکانات موجود در بازار و تطابق آنها با نیازها. در این مرحله است که خریدار سعی می‌کند تا نیازهای خود را با تجهیزات موجود در بازار وفق دهد. گام سوم که البته پیچیده‌تر از گام‌های پیشین است، عملیات خرید نام دارد و مرحله‌ای است که خریدار داستان ما باید از تاکتیک‌های متفاوت برای انجام بهترین خرید کمک بگیرد. دو پارامتر نیمه‌عمر و ماندگاری در گام سوم معرفی شد. نیمه‌عمر اول برابر است با فاصله زمانی ورود محصول به بازار تا اولین کاهش محسوس قیمت و همین‌طور نیمه‌عمر دوم محصل دیجیتال از پایان نیمه‌عمر اول آغاز و تا کاهش دوباره محسوس قیمت امتداد خواهد داشت و الی آخر. ماندگاری هم مجموع چند دوره نیمه‌عمر است تا زمانی که محصول از بازار خارج شود. مدت‌زمان نیمه‌عمرهای متوالی هر محصول لزوما برابر نیستند. به‌شکل تجربی می‌گویم که اگر محصولات دلخواه‌تان را در دوره دوم و سوم نیمه‌عمر خریداری کنید، خیر دنیا و آخرت را نصیب خواهید برد. البته این گفته وحی منزل نیست و شرایط گاه دوره چهارم یک محصول خاص را در وضعیت بهینه قرار می‌دهد. البته کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کند و ضرر نمی‌کنید اگر از خرید محصولات در نیمه‌عمر اول‌شان صرف نظر کنید و این را مد نظر داشته باشید که تمام گفته‌های بالا استثناپذیر هستند!
پارامتر ماندگاری را نیز می‌توان دو گونه تعریف کرد. اول؛ ماندگاری محصول در بازار است و دوم؛ ماندگاری در مصرف. ماندگاری در بازار یعنی مدتی که محصول هواخواه دارد و به سادگی قابل ابتیاع است. بدیهی است که ابتیاع محصولات مانده، به صرفه و صلاح خریدار نیست، مگر خلافش ثابت شود. مدت‌زمان ماندگاری محصولات دیجیتال از قانون مشخصی تبعیت نمی‌کنند. ماندگاری در مصرف با ماندگاری در بازار از اساس تفاوت دارد. اگر مفهوم ماندگاری در بازار به زمانی اشاره می‌کند که محصولی مورد توجه و اقبال جمع زیادی از مخاطبان است، ماندگاری در مصرف به مدتی زمانی اشاره دارد که محصول خریداری شده می‌تواند نیازهای کاربر را تأمین کند. ماندگاری در مصرف مترادف با عمر مفید محصول است. دانستن نیمه‌عمر و پیش‌بینی ماندگاری محصولات موجب می‌شود که خریدار هزینه کمتری صرف کند و محصولی با عمر مفید بیشتر در اختیار بگیرید. اما تشخیص نیمه‌عمر نیازمند آشنایی مختصر خریدار با تکنولوژی و شرایط بازار دارد. تشخیص نیمه‌عمر محصول شاید برای یک دستگاه یا قطعه خاص، ساده باشد، اما گاهی برای محاشبه تلویحی نیمه‌عمر و ماندگاری محصولات دیجیتالی لازم است تا نیمه‌عمر تکنولوژی‌های مورد استفاده در آن محصول نیز ارزیابی شود. در ادامه؛ چگونگی تخمین نیمه‌عمر تبلت‌ها را بررسی می‌کنیم.

مشاهده متن کامل …

خرید کدام‌یک از مادربوردهای کنونی به صرفه و صلاح است؟

قبل‌ترها آسوده‌تر می‌توانستیم مادربورد دلخواه‌مان را انتخاب کنیم، چرا که با دو گونه سوکت مواجه بودیم. سوکت‌های ای.ام.دی تنوع بیشتری داشتنند، اما پشتیبانی سوکت‌های جدید از مدل‌های قدیمی‌تر موجب شده بود که خریدار، محدودیتی در این‌باره احساس نکند. شرایط مادربوردها در هفت هشت ماه اخیر گرفتار دگرگونی‌های شگرفی شده و اینتل به تنهایی، سه چهار سوکت مختلف معرفی کرده است. ای.ام.دی نیز سوکت جدیدی معرفی کرده که به سیاق سابق از سوکت‌های کنونی پشتیبانی می‌کند. در این شرایط اگر خریدار ایرانی قصد کند که سیستمی تر و تازه جمع کرده یا سیستم موجودش را در تابستان جاری ارتقا دهد چه انتخاب‌هایی پیش رو دارد؟
اگر این پرسش یک سال پیش طرح شده بود، ارایه پاسخ بسی ساده بود، اما سوکت‌ها متنوع شده‌اند و انتخاب را برای خریدار مشکل‌تر کرده‌اند. در این شرایط، ارتقا دیگر مانند گذشته نیست و ممکن است که اسمش ارتقا باشد، اما خریدار بی‌نوا چاره‌ای ندارد جز آنکه قطعات اصلی سخت‌افزاری را تغییر کنند.
هنگامی‌که سوکت مادربورد متنوع می‌شود خریدار داستان ما در انتخاب پردازنده دلخواه با محدودیت‌های بیشتری مواجه می‌شود.
هنگامی‌که سوکت‌ مادربوردها متنوع می‌شود بازار مادربوردها بیش از پیش به بازار پردازنده‌ها گره می‌خورد و شرایط جدیدی پدیدار می‌شود که ابتیاع مادربورد را از حالت بهینه خارج می‌کند. یعنی خرید؛ چندان به صرفه و صلاح خریدار نخواهد بود.

مشاهده متن کامل …

قاتل نمایشگرهای ال.سی.دی کیست؟

پیش‌بینی شده است که پانل‌های ال.سی.دی ظرف چهار پنج سال آینده از بازارهای جهانی محو خواهند شد، همان‌گونه که پیش‌تر پانل‌های سی.آر.تی از بازار هجرت کرده و به دیار باقی شتافتند. اما پرسش مهم این است که کدام‌یک از تکنولوژی‌های موجود را می‌توان جایگزین شایسته‌ای برای ان پانل‌ها معرفی کرد؟ این پرسش هم مطرح است که آیا تکنولوژی دیگری می‌تواند به جایگاه بی‌بدیل ال.سی.دی از نظر عمومیت دست پیدا کند؟ برای ارایه پاسخ به پرسش‌های بالا لازم است تا نامزدهای جایگزینی را بیشتر بشناسیم!
راستش تعداد نامزدهای از سه چهار مورد فراتر نمی‌رود. البته نه اینکه تکنولوژی‌های دیگری وجود ندارند نه، اما به نظر نمی‌رسد به دلایل مختلف بتوانند ظرف هفت هشت سال آینده تجاری شوند. بین خودمان بماند که زمینه استفاده از نمایشگرها در سال‌های اخیر توسعه پیدا کرده است و تغییر کاربری برخی دستگاه‌ها موجب شده تا زمینه مناسب برای حضور تکنولوژی‌های نمایشی متنوع فراهم شود. به‌طور مثال؛ سامسونگ از تکنولوژی دیودهای نوری مبتنی بر ترکیبات آلی (OLED) در برخی گوشی‌ها استفاده کرده است. ال.جی و سونی و اچ.تی.سی و موتورولا هم از تکنولوژی مشابه استفاده می‌کنند، حال آنکه نمایشگرهای او.ال.ئی.دی خیلی ارزان نیستند و برای عرضه در سال ۲۰۱۳ میلادی برنامه‌ریزی شده بودند. یعنی شکل و شمایل جدال تکنولوژ‌های نمایشی وابسته به نوع بازار مصرف دارد.

مشاهده متن کامل …

آینده روشن پردازنده‌های ARM و جدال با اینتل معظم!

۱۴ خرداد ۱۳۹۰ ۳ دیدگاه‌ها

این ARM کیست یا چیست که یک‌سالی می‌شود که مهم شده است. مایکروسافت به‌طور رسمی اعلام می‌کند که نسخه ویندوز ۸ به‌طور کامل از پردازنده‌های ARM پشتیبانی می‌کند. توزیع‌های بیشتری از لینوکس، پشتیبانی از پردازنده‌های ARM را در دستور کار قرار داده‌اند. شرکت اچ.پی، سیستم‌عامل WebOS را به‌طور کامل با پردازنده‌های ARM سازگار کرده است. متولیان ARM از بزرگان AMD برای همکاری دوجانبه دعوت کرده‌اند و قس‌علی هذه!
پردازنده‌های ARM در سال‌های اخیر متولد نشده‌اند و حداقل بیست و سی سالی می‌شود که تولید می‌شوند و هم‌اکنون نسل هفتم این پردازنده‌ها در دستگاه‌های دیجیتال استفاده می‌شود. بسیاری از گوشی‌های موبایل، پخش‌کننده‌های موسیقی، کنسول‌های بازی، روترها و هارددیسک‌های اکسترنال از پردازنده ARM استفاده می‌کنند. قاطبه تبلت‌های موجود در بازار و تلفن‌های هوشمند نیز از همین پردازنده‌ها استفاده می‌کنند. حال چرا پردازنده‌ها یا کلی‌تر بگویم معماری ARM مهم شده است؟

مشاهده متن کامل …

پرسش‌ها و پاسخ‌ها درباره خرید دوربین عکاسی دیجیتال آماتوری!

۷ خرداد ۱۳۹۰ یک دیدگاه

دو سه هفته‌ای می‌شود که درباره دوربین‌های عکاسی دیجیتال صحبت می‌کنیم و بد ندیدیم تا موضوع خرید دروبین عکاسی دیجیتال را به‌صورت طرح پرسش و ارایه پاسخ آدمیزادی دنبال کنم. گفتم شاید این شیوه مطلوب برخی از مخاطبان باشد. و اما بعد…

آیا بزرگ‌نمایی دیجیتال عامل مهمی در انتخاب دوربین است؟
به‌صراحت نمی‌توان بگویم نه، اما به‌طور کلی بزرگ‌نمایی دیجیتالی را جدی نگیرید. اگر بزرگ‌نمایی را مهم می‌دانید فقط و فقط باید بر بزرگ‌نمایی نوری (Optical zoom) متمرکز شوید که موضوع عکاسی را به‌شکل طبیعی و با کمک لنزهای گوناگون نزدیک‌تر نشان می‌دهد. بزرگ‌نمایی دیجیتالی در واقع بزرگ‌نمایی نرم‌افزاری است و اگر این‌کاره باشید، می‌توانید چیزی شبیه به بزرگ‌نمایی دیجیتالی دوربین‌ها را با نرم‌افزارهای ویرایش تصویر مانند فتوشاپ شبیه‌سازی کنید. دوربین‌های دیجیتال از الگوریتم‌های ریاضی پیچیده استفاده می‌کنند و بین خودمان بماند بزرگ‌نمایی دیجیتالی دوربین‌های درست و درمان به‌طور معمول کمتر از چهار برابر (۴x) است. البته جناب سونی بزرگ‌نمایی ۱۰ برابر را در برخی مدل‌ها ارایه کرده است که راستش را بخواهید ویژگی خاصی قلمداد نمی‌شود و بی‌خیالش شوید. البته بزرگ‌نمایی دیجیتالی تا چهار برابر ضرر ندارد!

بزرگ‌نمایی نوری چه مقدار باید باشد؟
مقدار بزرگ‌نمایی نوری رابطه مستقیمی با کاربری شما دارد. اگر بیشتر در محیط باز عکاسی می‌کند و عاشق ثبت منظره‌های رویایی از فاصله‌های دور هستید بی‌شک نباید بزرگ‌نمایی نوری دوربین شما از ۱۵ برابر کمتر باشد. مقدار بزرگ‌نمایی نوری در جدول مشخصات فنی دوربین‌ها به دو شکل نمایش داده می‌شود. در ابتدا؛ اصطلاح بزرگ‌نمایی نوری (Optical zoom) را جستجو کنید. مقدار به صورت ضریب نشان داده می‌شود. اگر مورد قبل را پیدا نکردید، عنوان فاصله کانوی (Focal Length) را کنکاش کنید. لنز دوربین را که عقب و جلو می‌کنید در واقع فاصله کانونی دوربین را به‌طور فیزیکی تغییر می‌دهید. حداقل و حداکثر میزان فاصله کانونی در جدول مشخصات فنی دوربین‌ها با دو عدد مشخص می‌شود. فاصله کانونی حداقلی یعنی حالتی که لنز به‌طور کامل جمع شده است در قاطبه دوربین‌های آماتوری بین ۲۴ تا ۲۸ میلی‌متر است. فاصله کانونی حداکثری یعنی حالتی که لنز به‌طور کامل باز شده همان است که مقدار بزرگ‌نمایی نوری را مشخص می‌کند. جدول شماره ۱ رابطه فاصله کانونی حداکثری را با بزرگ‌نمایی نوری نشان می‌دهد.

تفاوت بزرگ‌نمایی نوری دوربین‌های آماتوری موجب تغییر کاربری می‌شود. روال مشخصی بین عالمان این وادی برای دسته‌بندی دوربین‌ها بر اساس بزرگ‌نمایی نوری وجود ندارد، می‌توان تمامی دوربین‌های آماتوری رادر سه دسته جمع و جور کر. شاید چهار دسته شاید بهتر باشد و البته پنج دسته دقیق‌تر خواهد بود. در این نوشتار؛ دوربین‌های آماتوری بر اساس ویژگی بزرگ‌نمایی نوری در سه دسته قرار داده شده است. جهت پرهیز از اطاله کلام؛ ‌ویژگی‌های مترتب بر دسته‌های سه‌گانه در جدول شماره ۲ گردآوری شده است.

استفاده از مدل‌هایی که بزرگ‌نمایی نوری بالاتری دارند لزوما موجب افزایش کیفیت عکس‌ها نمی‌شوند. برای افزایش کیفیت عکس‌ها باید از حسگرهای بزرگ‌تر استفاده کرد. جالب این است که افزایش بزرگ‌نمایی گاهی موجب افت کیفیت عکس‌ها می‌شود، چرا نور کافی از فاصله‌های به حسگر نمی‌رسد. می‌دانم که گوش برخی خوانندگان بدهکار اینحرف نیست و همچنان فکر می‌کنند که کیفیت عکس‌های دوربینی که بزرگ‌نمایی بیشتری دارد بهتر است!

آیا می‌توان با دوربین‌هایی که از حسگرهای CMOS استفاده می‌کنند عکس‌های باکیفیتی تهیه کرد؟
حسگرهای جدید CMOS   هیچ نسبتی با حسگرهای بدوی CMOS ندارند که در دوربین‌های مادون ارزان تعبیه شده بودند. صرف‌نظر از مدل‌های مادون ارزان، از حسگرهای CMOS و CCD در بطن دوربین‌ها استفاده می‌شود. جالب این است که تولید حسگرهای CMOS هزینه بیشتری بر گرده سازنده تحمیل می‌کند و در مدل‌های فاخر و مدل‌های حرفه‌ای استفاده می‌شود. حسگرهای CMOS  انرژی کمتری مصرف می‌کنند و گزینه مناسب‌تری برای عکاسی سریع هستند. از نظر کیفیت عکاسی حرف و حدیث‌های بسیاری درباره برتری CMOS بر CCD و بالعکس مطرح شده است، اما به قطعیت نرسیده است و بهتر است این‌گونه فرض کنید که کیفیت عکاسی این حسگرها تفاوت فاحشی ندارد. نکته دیگر اینکه المپیوس و پاناسونیک از حسگرهای دیکری با نام MOS استفاده می‌کنند که فامیل دور حسگرهای CMOS هستند. همچنین شرکت نیکون در برخی مدل‌ها از حسگرهای BSI-CMOS استفاده می‌کند که گونه‌ای از حسگرهای CMOS است. خلاصه اینکه حسگرهای آدمیزادی CMOS برای استفاده توصیه می‌شود.

نمایشگر دوربین چه ابعادی باید داشته باشد؟
متاسفانه منظره‌یاب (Viewfinder) از قاطبه دوربین‌های آماتوری کنونی حذف شده و در عوض بر ابعاد، کیفیت و قابلیت‌های نمایشگر افزوده شده است. اندازه نمایشگر ارزان‌ترین دوربین‌های آماتوری از ۲.۷ اینچ کوچک‌تر نیست و ۲۳۰ هزار پیکسل دارد. نمایشگرها می‌توانند واجد ویژگی‌های متفاوتی باشند. اول اینکه در مدل‌های جدید از نمایشگرهای ۳ اینچی استفاده می‌شود. دوم اینکه روزولوشن برخی مدل‌های دو برابر شده و شامل ۴۶۰ هزار پیکسل است. سوم اینکه نمایشگر برخی مدل‌ها ثابن نبوده وقابل چرخش دارد. چهارم اینکه نمایشگر برخی دوربین‌ها لمسی است. شاید تفاوت‌های دیگری نیز وجود داشته باشد که به‌نظر چندان مهم نمی‌رسد. بی شک ابعاد نمایشگر هر چه بزرگ‌تر باشد، کار را سهل‌تر می‌کند. اما نمایشگری که ابعاد بزرگ‌تری دارد یا از رزولوشن بالاتر در قیاس با دیگر مدل‌های مشابه برخوردار است، انرژی بیشتری مصرف می‌کند و محدودت آزاردهنده‌ای برای تعداد شات‌ها ایجاد می‌کند. یعن عکس کمتری می‌توانید با شارژ کامل باتری ثبت کنید و باتری زودتر از معمول تخلیه الکتریکی می‌شود. اگر دوربین‌تان چشمی منظره‌یاب داشت که می‌توانید نمایشگر را خاموش کنید و در مصرف انرژی صرفه‌جویی کنید و اگر هم که نداشت باید با این مشکل کنار بیایید. دی‌شارژ باتری در محیط منزل یا محل کار مشکل مهمی قلمداد نمی‌شود، اما برای عکاسی در محیط باز که امکان شارژ باتری به سهولت ممکن نیست عذاب‌آور است!
اول تکلیف‌تان را با شیوه استفاده از دوربینمشخص کنید و بعد درباره ابعاد نمایشگر تصمیم‌گیری کنید!

آیا حساسیت ISO 3600 کاربرد دارد؟
حساسیت ISO 3600 که هیچ، حساسیت ISO 800 هم چندان در دوربین‌های آماتوری کاربرد ندارد. صرف اطلاع می‌گویم که حساسیت حسگر را در محیط‌های کم‌نور برای تهیه عکس‌های بهتر افزایش می‌دهند. افزایش عددی که در کنار ISO قرار می‌گیرد خبر از افزایش حساسیت حسگر می‌دهد. برای دوربین‌هایی که ابعاد حسگرشان آدمیزادی است، افزایش حساسیت تا ISO 1600 معنادار است، اما پارامتر حساسیت برای دوربین آماتوری که از حسگرهای ریزه‌میزه استفاده می‌کنند قرتی‌بازی است و کاربرد چندانی ندارد. کیفیت عکسی که با حساسیت ISO 800 تهیه می‌شود به سختی بر دل می‌نشیند و بهتر است که درباره حساسیت‌های بالاتر صحبت نکنیم. توصیه می‌شود که پول بی‌زبان را بی‌خودی خرج حساسیت بالاتر از ISO 800 نکنید، مگر اینکه از دوربینی با حسگر بزرگ استفاده می‌کنید!

از چه کارت حافظه‌ای برای نگهداری عکس‌ها استفاده کنم؟
تمامی دوربین‌های موجوددر عالم فانی حداقل از فرمت‌های SD و SDHC و MMC پشتیبانی می‌کنند. شرکت سونی از فرمت اختصاصی خود یعنی Memory Stick و خاندانش پشتیبانی می‌کند. برخی شرکت‌های دیگر نیز از فرمت xD Picture پشتیبانی می‌کنند که در شرف انقراض است. شرکت سونی از سال ۲۰۱۰ میلادی پشتیبانی از فرمت حافظه SD و SDHC را آغاز کرده است. بسیاری از مدل‌های حرفه‌ای علاوه بر فرمت فوق‌العاده CompactFlash از فرمت جدید SDXC نیز پشتیبانی می‌کنند. خلاصه بگویم که فرمت SDHC بهترین گزینه برای دوربین‌جماعت است و توسط قاطبه دستگاه‌های دیجیتال اعم از لپ‌تاپ و تلویزیون و غیره شناسایی می‌شود.

آیا فرمت RAW در دوربین‌های آماتوری پشتیبانی می‌شود؟
تمامی دوربین‌های موجود در هستی از فرمت JPEG پشتیبانی می‌کنند. همچنین تمامی دوربین‌های عکاسی دیجیتال حرفه‌ای (DSLR)  علاوه بر این فرمت، از فرمت RAW نیز پشتیبانی می‌کنند. فرمت JPEG در زمره فرمت‌های تصویری فشرده قرار دارد، اما فرمت RAW از گونه فرمت‌های غیرفشرده است و عکس را با تمامی جزئیات ذخیره می‌کند و به همین علت؛ حجم بالایی از حافظه را اشغال می‌کند. کاربران آماتور نیازی به فرمت RAW ندارند و افرادی از این فرمت استفاده می‌کنند که بخواهند با مشخصات عکس را در نرم‌افزارهایی مانند Lightroom تغییر دهند. به‌طور منطقی دوربین‌هایی از فرمت RAW پشتیبانی می‌کنند که العاد حسگرشان از عرف حسگرهای مورد استفاده در مدل‌های آماتوری بزرگ‌تر است. به‌طور مثال اندازه حسگر CCD مدل‌های Canon PowerShot S95 و Panasonic Lumix DMS-LX5 که از فرمت RAW پشتیبانی می‌کنند حداقل ۵۰ درصد بزرگ‌تر از حسگرهای مورد استفاده در قاطبه مدل‌های آماتوری است.

چند مگاپیکسل برای عکاسی کیفی، ضرورت دارد؟
افزایش همین‌طوری رزولوشن دردی از کیفیت عکس‌ها دوا نمی‌کند. با حسگرهای ۱۲.۱ مگاپیکسلی می‌توان عکس‌های بی‌نظیر دوربین‌های آنالوگ را شبیه‌سازی کرد. به‌گمانم تا اطلاع ثانوی استفاده از دوربین با حسگر ۸ تا ۱۰ مگاپیکسلی مناسب است. حسگر قاطبه دوربین‌های آماتوری یکی است و افزایش روزولوشن دوربین،‌مرتادف است با چیدمان تنگ‌تر سلول‌های حسگر. یعنی کاهش سهم نور هر سلول از نور ورودی و افت کیفیت عکس!

کدام برند برای را برای خرید توصیه می‌کنید؟
بی‌شک این پرسش جدال‌برانگیزترین پرسش قابل طرح در وادی دوربین‌های عکاسی است. برخی دوستان اعتقاد دارند که فقط کانون و رخی دیگر نیکونی هستند، یعنی اگر جان هم دهند دست به دوربین‌های کانون نمی‌زنند. البته پاناسونیک و سونی هم طرفداران دوآتشه خود را دارند. اما کدام برند بهترین است یا محصولات کدام برند برای خرید توصیه می‌شود؟
راستش پاسخ این پرسش بسته به نوع دوربینی دارد که برای خرید مد نظر دارید. اگر دوربین حرفه‌ای می‌خواهید بی‌شک کانون ونیکون در صدر قرار دارند و شاید برخی مدل‌های سونی را بتوان توصیه کرد. اگر دوربینی با بزرگ‌نمایی نوری بالا می‌خواهید پاناسونیک در کنار کانون از بهترین‌هاست. مدل Lumix DMC-FZ38 را می‌توانم مثال بزنم که در بسیاری از تست‌ها برتر از دوربین فوق‌العاده نشان Canon PowerShot SX20 IS داده است. اگر دوربین فاخر با حسگر بزرگ می‌خواهید کانون بهترین مدل‌ها را تولید می‌کند. در رده دوربین‌های آماتوری، اما سونی را هم باید جدی بگیرید. به‌طور کلی شاید علمی و حتی منصفانه نباشد، اما به شخصه دوربین‌هایی را که به دیگران توصیه می‌کنم از میان برندهای کانون و پاناسونیک و سونی و نیکون انتخاب می‌کنم. البته مدل‌های آماتوری نیکون را توصیه نمی‌کنم. برای مدل‌های ارزان‌قیمت هم گزینه‌ای بهتر از کانون و سونی پیدا نمی‌کنید. سامسونگ و پنتاکس و المپیوس و فوجی‌فیلم و کاسیو هم مدل‌های دست و درمانی تولید می‌کنند، اما به شخصه تست‌شان نکرده‌ام و نمی‌توانم توصیه‌شان کنم. این نکته را گوشه ذهن داشته باشید که برندها بر یکدیگر برتری ندارند، مدل‌ها را باید با هم مقایسه کرد. اینکه کانون بهترین است،‌حرف عاقلانه‌ای است. می‌توان گفت که کانون سازنده قهاری است و بس!

آیا سازنده لنز در انتخاب دوربین اهمیت دارد؟
شرکت‌های گوناگونی در کار تولید لنز هستند. داستان لنز در وادی دوربین‌های حرفه‌ای مفصل است و سطح فنی‌اش از دانش نز نگارنده بالاتر است. پس در این‌باره سکوت می‌کنم، اما در وادی دوربین‌های آماتوری می‌دانم که لنزهایی که کارل‌زایس می‌سازد چیز دیگری است. نیکون هم گاهی از لنزهایش استفاده می‌کند. سامسونگ و پنتاکس از لنزهای متفاوتی استفاده می‌کنند و شنیده‌ام که کیفیت اپتیکی پایین‌تری در قیاس با لنزهای کارل‌زایس دارند. راستش در مدل‌های آماتوری خودتان درگیر لنز نکید. لنز مدل‌های آماتوری قابل تعویض نیست. خودتان را درگیر این موضوع نکنید.

چه زمانی برای خرید دوربین مناسب است؟
پیش‌تر درباره زمان خرید محصولات دیجیتال به‌طور مفصل صحبت کرده‌ام. هیچ‌گاه دوربین نوبرانه ابتیاع نکنید. به‌طور معمول قیمت دوربین‌ها پس از چهار پنج ماه معتدل می‌شود و بهترین هنگام خرید بسته به نوع دوربین هم دارد. البته گاهی گذر زمان باعث افزایش قیمت برخی مدل‌ها می‌شود. این موضوع بیشتر در وادی مدل‌های گران‌تر از ۴۰۰ هزار تومان رخ می‌دهد و روند قیمت در بازار مدل‌های آماتوری همواره نزولی است. دوربینی که سه سال از عرضه‌اش گذشته است را نخرید. مفصل درباره زمان مناسب برای خرید صحبت خواهم کرد. تا بعد!

مختصری اندر باب چرائی عدم استقابل ایرانی‌جماعت از لینوکس!

مایکروسافت سال‌های سال است که از دستاوردهای مکتب روانشناسی رفتارگرا برای شرطی‌سازی مخاطبانش بهره می‌برد و به‌همین دلیل ناپیداست که بسیاری از کاربرانش را به سیستم‌عامل‌های ویندوز و مجموعه آفیس و مرورگر آی.ئی عادت داده است. نه اینکه این برنامه‌ها قابلیت‌های فاخر فنی ندارند نه، اما موضوع استفاده از این برنامه‌ها برای قاطبه کاربر محدود به قابلیت‌های فنی نیست و چیز دیگری در میان است. بیل گیتس می‌گوید که سادگی؛ همه‌گیر می‌شود و البته نمی‌گوید که چیزی که همه‌گیر شود، تبدیل به عادت هم می‌شود و ترک عادت هم که در گذر زمان موجب مرض می‌شود، یعنی گذشتن از محصولات مایکروسافت را نشدنی می‌کند. تضمینی بهتر از این وجود دارد؟
اما مایکروسافت جبهه خود را به گونه‌ای دیگر هم تقویت می‌کند. کمتر کاربلدی است که از رابطه پنهان مایکروسافت با شبه‌منتقدان لینوکس بی‌خبر باشد که اگر ادعای بی‌خبری کند، همان کبکی است که سر در برف کرده است. پرسش این است که چه مقدار از شبهاتی که در باره لینوکس منتشر شده، رنگ واقعیت دارد؟

مشاهده متن کامل …

اهمیت مصرف انرژی در دوربین عکاسی آماتوری!

اول داستان بگویم که حساب دوربین‌های حرفه‌ای (DSLR) از مدل‌های آماتوری جداست و هر چه را که در این نوشتار می‌خوانید محدود به دوربین‌های عکاسی آماتوری بدانید. هر چند برخی از نکات مطرح شده درباره دوربین‌های حرفه‌ای نیز صادق است. انتخاب و خرید دوربین‌ها را نمی‌دانم چرا پیش‌تر از منظر مصرف انرژی نگاه نکرده بودم. دوست داشتم همزمان با برگزاری هشتمین جشنواره دوربین‌های دیجیتال که از امروز تا سه‌شنبه در محل مصلی تهران برگزار می‌شود مطلب درست  درمانی تهیه کنم که هر تر و تازه باشد و دردی از خواننده بی‌نوای ما درمان کند. و اما بعد…

مشاهده متن کامل …

درباره باتری‌های لیتومی (Li-Ion) دوربین‌ها بیشتر بدانیم!

باتری‌های نیکلی کادمیومی (NiCd) هنوز هم قابل ابتیاع هستند، اما نتوانستند در برابر مزیت‌های باتری‌های لیتیومی مقاومت کنند. باتری‌های لیتیومی را هر جایی می‌توان پیدا کرد، در بطن لپ‌تاپ‌ها و گوشی‌های موبایل تا تبلت‌ها و کتاب‌خوان‌های دیجیتالو البته دوربین‌های دیجیتالی عکاسی و فیلم‌برداری. تمامی دوربین‌های عکاسی از باتری‌های لیتیومی استفاده نمی‌کنند و برخی مدل‌ها را باید با باتری‌های قلمی راه انداخت. به هر حال باتری‌های لیتیومی مزیت‌هایی دارند که قابل اغماض نیستند و کاربردشان بیش از پیش خواهد شد. دو گونه باتری به‌صورت تجاری می‌توانند جایگزین باتری‌های لیتیومی شوند. اولی نانوباتری‌ها هستند که مراحل آزمایشی را طی می‌کنند و مزیت‌های بی‌بدیلی دارند، اما به دلیل قیمت بالا نمی‌توانند در بازار عام محصولات دیجیتالی وارد شود. و دومی؛ باتری‌های پتاسیومی است که توسط دکتر علی افتخاری ارایه شده و مقبولیت علمی در سطح جهان دارد و راستش نمی‌دانم در چه وضعیتی قرار دارد و آیا امکان عرضه تجاری دارد یا خیر!

مشاهده متن کامل …