بایگانی

بایگانی برای دسته ‘درباره بازار’

سامسونگی که می‌شناسم!

یک. مربوط به چهار پنج ماه پیش می‌شود و نمی‌دانم در خاطر دارید یا نه، که آی.بی.ام و سامسونگ تفاهم‌نامه‌ای امضا کرده و گل گفتند و شنیدند و خندیدند و بهترین‌ها را برای یکدیگر آرزو کردند. مفاد تفاهم‌نامه آن بود که آی.بی.ام و سامسونگ درهای هزار قفله مراکز تحقیقاتی‌شان را بر روی محققان یکدیگر گشوند و دسترسی به مشخصات فنی بیش از پنجاه هزار  اختراعاتی را که در ده سال اخیر ثبت کرده‌اند امکان‌پذیر کردند.  این را هم یادآور می‌شوم که آی.بی.ام رکورددار ثبت اختراع است و سامسونگ هم در جایگاه دوم جا خوش کرده و جالب اینکه مجموع اختراعات این دو شرکت بیش از مجموع اختراعات شرکت‌های مایکروسافت، کانون، پاناسونیک، توشیبا، سونی، اینتل، ال.جی و اچ.پی است. از این‌رو؛ سامسونگ به مدد دسترسی به اختراعات ناب آی.بی.ام که زبانزد خاص و عام است، باب جدیدی را در طراحی محصولات دیجیتالی خواهد گشود و پیش‌تر تجربه نشده است. یعنی چشم‌ها را باید شست و سامسونگ را جور دیگر باید دید.

دو. اپل و سامسونگ در سرزمین آمریکا حسابی سرشاخ شده‌اند و خبر آمده که اگر اپل به‌طرق قانونی در پی محدودسازی عرضه و فروش چهار مدل از محصولات سامسونگ در خاک ایالات متحده است و تمامی نیروهای پشت پرده را نیز برای ضربه فنی سامسونگ فراخوانده است. هم‌اکنون دموکرات‌ها بر سریر قدرت تکیه زده‌اند و بدانید بد نیست که استیو جابز رفیق فابریک قاطبه سیاست‌مداران گردن‌کلفت دموکرات‌مأب اعم اوبامای رئیس‌جمهور، بیل کلینتون خانواده‌دوست و ال‌گور (معاون اول جناب کلینتون) و جان کری سناتور است. چنان‌که برخی از این حضرات برای مدتی در خانه اشرافی استیو جابز اقامت داشته‌اند. البته سامسونگ هم بی‌دفاع نیست. بخش قابل توجهی از سهام سامسونگ در اختیار سیاست‌مداران آمریکائی است و ایشان خوش ندارند که مسیر موفقیت سامسونگ مسدود شود.

سه. بین خودمان بماند که اپل و سامسونگ خیلی هم پایبند اخلاق حرفه‌ای نیستند و اگر فرصتی دست دهد، هست و نیست رقیب را بر باد می‌دهند. اتصال سامسونگ به آی.بی.ام خیلی از شرکت‌ها ترسانده است. این‌قبیل شرکت‌ها اگرچه در ظاهر رقیب قسم خورده هستند، اما در پس ماجرا، خط و خط‌کشی‌هایی دارند و هر یک در دسته‌ای خاص قرار می‌گیرند. آی.بی.ام و ای.ام.دی و وسترن‌دیجیتال و سامسونگ  و به گمانم سی‌گیت در یک دسته قرار دارند، چرا که آی.بی.ام مدت‌هاست که در سطح بالا به محققان و کارشناسان فنی ای.ام.دی مشاوره می‌دهد و سال‌های پیش و در اوج بحران شرکت‌ها ذخیره‌سازی، وسترن‌دیجیتال را از ورشکستگی نجات داده و با سامسونگ تفاهم‌نامه نامحدود دسترسی به اختراعات امضا می‌کند. طبیعی است که سامسونگ بخش ذخیره‌سازی خود را به غیربه نمی‌فروشد و همین‌که بخش قابل توجهی از سهام سی‌گیت به‌طور غیرمستقیم در اختیار آی.بی.ام است برای درک ماجرا کفایت می‌کند. در سوی دیگر ماجرا اپل است که سه چهار سال پیش از آی.بی.ام به‌عنوان پدرخوانده آن‌طرفی‌ها جدا شد و با اینتل عقد اخوت بست. پس جدال سامسونگ و اپل را نباید جدال دو شرکت خوش‌قریحه در تولید محصولات دیجیتالی دانست که ماجرا چیز دیگری است و جدال این حضرات به‌طور کامل سیاسی است!

چهار. اگر ماجرای اپل و سامسونگ را پیچیده نبینیم، داستان این می‌شود که اپل از توزیع محصولات جدید و البته خوش رنگ و لعاب سامسونگ شامل گوشی‌های Galaxy S 4G و Infuse 4G و Droid و تبلت GalaxyTab 10.1 واهمه دارد و می‌داند و می‌ترسد که این محصولات در دو جبهه قیمت و امکانات، بازار خانواده‌های آی‌پد و آی‌فون را با خاطره مواجه کنند. بی‌شک اندکی بعد انگشت اتهام متوجه لپ‌تاپ‌های سری ۹ سامسونگ هم خواهد شد و پیش‌بینی می‌شود که توسط اپل متهم به کپی‌برداری بی‌مجوز از مک‌بوک‌ایر شود!

پنج. موفقیت‌های سامسونگ در حوزه سیستم‌های قابل‌حمل اعم از گوشی‌موبایل و تبلت و کامپیوترهای سبک‌وزن و نت‌بوک و هارددیسک‌های قابل‌حمل بی‌دلیل نیست. سامسونگ همانند اپل از شیوه مدیریت جدیدی استفاده می‌کند که استراتژی اقیانوس آبی خوانده می‌شود. استفاده از مشاوران فرانسوی‌تباری که در این مکتب درس خوانده‌اند، تحول بزرگی در شیوه مدیریت سامسونگ ایجاد کرده و به‌گمانم اپل بی‌نوا نیک می‌داند که با چه غول بی‌شاخ و دمی طرف است و همین است که این‌گونه دست و پا می‌زند.
سامسونگی که به‌شخصه بسیاری از محصولاتش را دوست ندارم با سامسونگ چهار پنج سال پیش تفاوت‌های شگرفی دارد. دو سه سال بعد خواهید دید که سامسونگ سهم قابل توجهی از بازار گوشی‌های هوشمند، تبلت، نت‌بوک و لپ‌تاپ را در اختیار خواهد داشت و همزمان، سیر نزولی اپل آغاز خواهد شد.

پردازنده‌هایی که خریدشان روح بشر را رستگار می‌کند!

چند صباحی که درباره پردازنده‌ها صحبت نکرده‌ام. چرایی‌اش بماند برای بعد، اما گفتم حالا که امتحانات قاطبه دوستان تمام شده، بد نیست چهار پنچ پردازنده مناسب برای بازی را معرفی کنم. بازی‌ها همواره آزمون‌های درست و درمانی برای سنجش کارایی پردازنده‌ها هستند. البته این موضوع همواره صادق نیست و برخی پردازنده‌ها اگر کارایی فوق‌العاده‌ای در بازی‌ها نشان می‌دهند، اما برای انجام برخی کاربری‌های خاص مناسب نیستند و بالعکس. یعنی برخی پردازنده‌ها اگرچه مایه شرمندگی سازنده در اجرای بازی‌های معمولی هستند، اما برای برخی کاربری‌ها لنگه ندارند. سال‌های سال است که Core 2 Quad Q6600 را مثال می‌زنم که پرمصرف است و در بازی‌ها آبروی هر موجود چهارهسته‌ای را در باد می‌دهد، اما نعمتی بی‌مثال برای کاربرانی است که در زمینه پردازش صدا فعالیت می‌کنند. پس اگر کاربری ویژه‌ای در ذهن ندارید و کارتان با دستگاه منحصر به بازی و کار گرافیکی با امثال فتوشاپ و وب‌گردی و کار با نرم‌افزارهای اداری و برنامه‌های شناخته‌شده است، بدانید که بازی‌ها، آزمون فوق‌العاده‌ای برای سنجش کارایی پردازنده‌ها هستند. این نکته را بگویم و اصل مطلب را آغاز کنم که کیفیت اجرای برخی نرم‌افزارها رابطه مستقیمی با مشخصات فنی پردازنده دارد. به‌طور مثال فرکانس پردازنده برخی نرم‌افزارها از اساس اهمیت ندارد و تعداد هسته پردازشی اولویت دارد، حال آنکه مدلی دوهسته‌ای با فرکانس بالا برای برخی دیگر از نرم‌افزارها بر مدلی چهارهسته‌ای با فرکانس متوسط اولویت دارد. آنچه در ادامه می‌خوانید، پردازنده‌هایی هستند که نتایج فوق‌العاده‌ای در آزمون بازی کسب کرده‌اند و برای عشاق بازی و البته کاربران عام توصیه می‌شوند.

مشاهده متن کامل …

آیا زمان هجرت به حافظه‌های DDR4 فرا رسیده است؟

آیا نسل حافظه‌های DDR3 کارائی خود را از دست داده‌اند؟ آیا نسل حافظه DDR3 می‌توانند هم پای پردازنده‌های جدید حرکت کنند؟ آیا زمان استفاده از حافظه‌های نسل DDR4 فرا رسیده است؟

اول. اوایل سال ۲۰۰۹ میلادی بود که حافظه‌های نسل DDR3 با حمایت امثال اینتل و سامسونگ بخشی از سهم بازار حافظه‌های DRAM را در اختیار گرفتند. در آن هنگام، پردازنده‌های نسل Core 2 Duo با همراهی حافظه‌های DDR3 در بازار توزیع شدند. البته اگر جنگ سی و سه روز اسرائیل علیه لبنان نبود، شرایط متفاوت بود، چرا که مقاومت حزب‌الله لبنان در روزهای دوم یا سوم جنگ، کارخانه اینتل در حیفا را هدف قرار داد و بخش‌هایی از آن را ویران کرد. از قرار معلوم پردازنده‌های دوهسته‌ای Core 2 Duo در این کارخانه تولید می‌شدند که عرضه آنها با تاخیر مواجه شد. در همان هنگام،‌ای.ام.دی در کارخانه درسدن خود در آلمان مشغول تولید پردازنده‌های دوهسته‌ای Athlon64 X2 با همراهی حافظه‌های نسل DDR2 بود و مهاجرت مادربوردها در حمایت از نسل حافظه DDR3 را به دو دلیل اصلی ضروری نمی‌دانست. اول اینکه؛ حافظه‌های DDR2 به‌طور کامل از پردازنده‌های دوهسته‌ای و حتی چهارهسته‌ای پشتیبانی می‌کردند و مشکلی در این‌باره مشاهده نشده بود و دوم اینکه؛ تغییر نسل حافظه مصرف‌کنندگان را وادار به خرید مادربورد جدید می‌کرد. در آن هنگام که بازارهای جهانی با بحران مالی دست و پنجه نرم می‌کردند، ای.ام.دی چنین انتخابی را صحیح نمی‌دانست. در همان سال نزدیک به ۱۵۵ میلیون قطعه حافظه DDR3 فروخته شد. خیز بلند حافظه‌های DDR3 برای تسلط بر بازار حافظه آغاز شده بود.

دوم. ای.ام.دی بالاخره در اواسط سال ۲۰۰۹ میلادی با معرفی پردازنده‌های Phenom و نسل جدید پردازنده‌های Athlon از خر شیطان پایین جست و سازگاری با نسل حافظه DDR3 را در دستور کار قرار داد تا اینکه پردازنده‌های نسل Phenom II و پس از آن Athlon II را در اواخر همان سال با سوکت جدید AM3 معرفی کرد و مهر تایید بر حاکمیت بلامنازع حافظه‌های DDR3 زد. این‌چنین بود که حافظه‌های DDR3 بر دوسوم بازار تسلط یافتند و پیش‌بینی شده است که سهم خود را از بازار در خلال سال جاری میلادی تا حوالی ۹۰ درصد افزایش خواهند داد. حتی پیش‌بینی شده که نسل حافظه DDR3 از لحاظ فنی می‌تواند حداقل تا سه سال دیگر نیز ملازم پردازنده‌ها باشد. همان‌طور که در جدول ملاحظه می‌کنید، افول حافظه‌های DDR3 از اواخر سال ۲۰۱۳ آغاز خواهد شد و در اواسط سال ۲۰۱۵ شاید کنترل نیمی از بازار حافظه‌های DRAM را در اختیار داشته باشد و شاید هم کمتر. از نسل‌های حافظه در حال انقراض به‌طور معمول در کارت‌های گرافیکی ارزان‌قیمت استفاده می‌شود. سازندگان کارت‌های گرافیکی در مدل‌های فاخر و حتی میان‌قیمت از حافظه‌های نسل GDDR3 و GDDR5 استفاده می‌کنند و در گونه‌های ارزان‌قیمت نیز از حافظه‌های DDR2 بهره می‌برند! دور نیست که حافظه‌های DDR3 از بازار خارج شوند و در بطن کارت‌های گرافیک ارزان‌قیمت تعبیه شوند. البته پیش‌ترگفته‌ام که قرار است کارت‌های گرافیک ارزان‌قیمت (کمتر از ۱۰۰ دلار) حداکثر تا اواسط سال ۲۰۱۴ تولید شوند.

سوم. هنوز مرکب مهر تاییدی که ذیل اسناد مشخصات فنی نسل حافظه DDR4 نقش بسته،‌خشک نشده است که سامسونگ و مایکرون و دوستان تایوانی خبر از تولید قطعات حافظه DDR4 در اوایل سال ۲۰۱۲ می‌دهند. تولید آزمایشی این حافظه‌ها بیشتر توانمندی سازندگان حافظه را نشان می‌دهد و مراکز تحقیقاتی بسیاری متذکر شده‌اند که تجاری‌سازی قطعات حافظه DDR4 زودتر سال ۲۰۱۳ امکان‌پذیر نیست. برخی متخصصان اینتل در حاشیه کامپیوتکس ۲۰۱۱ به‌طور تلویحی گفته‌اند که امکان دارد که پردازنده‌هایی که پس از نسل آیوی‌بریج تولید می‌شوند از حافظه‌های DDR4 هم پشتیبانی کنند. هم‌اکنون نسل سندی‌بریج تولید می‌شود و پردازنده‌های آیوی‌بریجی از قرار معلوم یک سال دیگر روانه بازار خواهند شد. نسل بعدی به گمانم در اوایل سال ۲۰۱۳ معرفی خواهند و شد و سه چهار ماه بعدش روانه بازار می‌شوند. یعنی احتمال دارد تا قطعات حافظه DDR4 از اواسط سال ۲۰۱۳ میلادی در بازار توزیع شوند!
تا آن هنگام خدا بزرگ است و جای حافظه‌های DDR3 هم محکم، و گمان نمی‌کنم حداقل تا دو سال دیگر احد‌الناسی بتواند تهدیدی متوجه DDR3 کند. علی‌ای‌حال گفتم درباره شرایط حافظه‌های DDR4 بیشتر بدانید، ضرر نمی‌کنید!
این را هم بگویم و خلاص که شرایط بازار پردازنده‌ها، تاثیر مستقیم بر بازار حافظه‌های DRAM دارد. ای.ام.دی مدت کوتاهی است که پردازنده‌های فیوژنی را در بازار توزیع کرده و مانده است تا تکلیف کار مشخص شود. هکتور روئیز معتقد بود که پردازنده‌های فیوژنی می‌توانند قوانین حاکم بر بازار را بازتعریف کنند. اگر چنین باشد، یعنی قاطبه پیش‌بینی‌ها کشک!

تابستان، ماست، امتحان، بازار، ارز و باقی قضایا

اول. گرمای نه چندان مطلوب هفته‌های پایانی خردادماه جای اینکه بازار کم‌رونق محصولات دیجیتالی را گرم کند، بیراهه رفته و بازار ارز را حسابی داغ کرده است. مدت‌هاست که متولیان دولتی از تثبیت نرخ ارز خبر می‌دادند، اما قیمت ارز در بازار غیررسمی که بالا کشید، دولتی‌ها هم فتیله ارز را بالا کشیدند و عوض اینکه قیمت ارز را حداقلی تثبیت کنند، حوالی ده درصد بر قیمت‌های پیشین افزوده و نرخ ارز را حداکثری تثبیت کردند. دو نکته جای تامل دارد. اول اینکه؛ علی‌الظاهر ارز بسیاری در دست و بال دولت قرار دارد، چرا که بشکه‌های نفتی را گران‌تر از مبلغی که در بودجه پیش‌بینی شده می‌فروشد و دیگر آنکه؛ بانک مرکزی در بازار ارز وارد شده و میلیون‌ها دلار به‌شکل ماهانه در بطن بازار تزریق می‌کند. از آنجا که دولت، نرخ ارز را حوالی ده درصد افزایش داده، بدیهی است که درآمد دولت از محل فروش ارز نیز به همین میزان افزایش یافته است. به همین سادگی!

دوم. بازار محصولات دیجیتالی داخلی مملو از اجناس وارداتی است و هنگامی‌که نرخ ارز صعود می‌کند، باید که افزایش قیمت‌ها را بی‌برو برگرد پذیرفت. حتی شرکت‌هایی که در داخل کشور چیزی تولید می‌کنند نیاز به مواد اولیه‌ای دارند که باید در قبال خروج ارز وارد کشور شود. به بیان دیگر محصولات وارداتی و محصولاتی که در داخل سرهم‌بندی می‌شوند به دلایلی مشابه گران می‌شوند. نکته این است که بخش قابل توجهی از واردکنندگان از ارز آزاد استفاده می‌کنند و طبیعی است که جنس کمتری در هفته‌های آتی وارد کشور گمرک می‌شود. بی‌شک افزایش قیمت‌ها که بین چهار تا هشت درصد پیش‌بینی شده، موجب کاهش تقاضا می‌شود و توزیع‌کننده در افزایش قیمت با محدودیت مواجه می‌شود. شک نکنید که قیمت‌ها افزایش خواهند یافت، اما حاشیه سود شرکت‌ها باریک‌تر می‌شوند. این یعنی تضعیف بازار که البته دولت محترم هم در آن نقش ایفا می‌کند. بعید نیست که توزیع‌کنندگان برای کاهش هزینه‌ها (بخوانید گمرک و عوارض) اقدام به واردات کالا از مبادی غیررسمی کنند. نکته بامزه این است که قیمت بسیاری از اجناسی که هم‌اکنون قابل ابتیاع هستند افزایش یافته، حال آنکه این اجناس با ارز حداقل دو سه ماه پیش وارد شده‌اند. همین فرصت‌طلبی‌های ایرانی‌جماعت است که هست و نیست بازار را در باد می‌دهد. از ماست که بر ماست!

سوم. عن‌قریب است که دانش‌آموز و دانشجوجماعت از امحانات خلاص شوند و به‌طور سنتی باید بازارها را شلوغ کنند. اما به دو دلیل پیش‌بینی شده که تابستان گرم امسال از زمستان سردی که گذشت سردتر خواهد بود. اول اینکه؛ طرح هدف‌مندی یارانه‌ها اجرا شده و خانواده‌ها در صرف هزینه‌ها دست به عصا شده‌اند. نه اینکه پولی نداشته باشند نه، اما تجربه ثابت کرده که کم و کیف خرج و برج ایرانی‌جماعت وابسته به تنش‌های سیاسی و اقتصادی است و دوم اینکه ارز گران‌تر شده و قیمت‌ها بالا رفته یا خواهند رفت و بدیهی است که محصولات کمتری در سبد خرید خریدار جای خواهد گرفت.
صرف‌نظر از حجم خرید، تبادل عرفی کالا میان توزیع‌کنندگان و فروشندگان نیز کاهش چشمگیری خواهد داشت.. کلاهبرداری سال‌های اخیر در بازار محصولات دیجیتالی بسیاری را محتاط کرده است و کم نیستند شرکت‌هایی که مبادله عرفی (یا اعتباری) را متوقف کرده‌اند و محصولات شان را فقط و فقط نقد عرضه می‌کنند. در شرایط کنونی شک ندارم که افت محسوسی را درباره کاهش حجم مبادله کالا میان خریدار با فروشنده و خریدار با خریدار شاهد خواهیم بود.

چهارم. بحران در بازار ارز بالاخره مرتفع می شود، اما پس از بحران طلا و ارز، بعید نیست که بحران دیگر در راه باشد. کجایش را نمی‌دانم، اما حضورش ر احساس می‌کنم. امیدوارم که هر چه پیش‌اید، بازار محصولات دیجیتالی را مشوش‌تر نکند، همین!

BIOS یا UEFI مسأله این است!

بی‌شک این‌ور و آن‌ور درباره موجود جدیدی که UEFI نام دارد و قرار است که عن‌قریب بایوس (BIOS) را از هستی ساقط کند، چیزهایی شنیده‌اید. برای آنها که در جریان نیستند یا چیزگی شنیده و دنباله ماجرا را بی‌خیال شده‌اند خلاصه می‌گویم که چیپ بایوس که سال‌های سال است در بطن مادربردها تعبیه می‌شود، همان است که پس از روشن کردن کامپیوترتان تند و تند اطلاعاتی را از درون سیستم برای شما نمایش می‌دهد. برنامه بایوس همان است که اگر با مشکلی چیزی مواجه شوید کامپیوتر را خاموش و روشن می‌کنید و برای اینکه وارد محیط آبی رنگ بایوس شوید، هزار و یک مرتبه کلید Del می‌فشارید. برنامه بایوس همان محیط آبی‌رنگی است که فقط کلیدهای چهارگانه مکان‌نما را می‌شناسد و می‌توانید ویژگی برخی چیپ‌ها و چیپ‌ست‌ها را تنظیم کنید. همین بایوس فعلا که نقش بد داستان را برعهده گرفته و از قرار معلوم مقرر شده تا نقش خوب ماجرا را نیز UEFI برعهده بگیرد. قاطبه توسعه‌دهندگان سیستم‌ها دل خوشی از بایوس ندارند و با آغوش باز از UEFI استقبال می‌کنند، چرا که UEFI برنامه‌ای است که محیط گرافیکی تر و تمیزی دارد و ماوس را می‌شناسد و از پارتیشن‌های دو ترابایتی هارددیسک پشتیبانی می‌کند و ۳۲ بیتی است و امکان استفاده از شبکه و البته در برخی شرایط خاص، استفاده از اینترنت را پیش از بارگذاری سیستم‌عامل برای کاربر فراهم می‌کند. دو ویژگی مهم نیز ارایه می‌کند. اول اینکه؛ دسترسی کاملی به تمامی فایل‌های هارددیسک دارد و دیگر آنکه؛ اگر به‌طور کامل پیاده‌سازی شود معضل شناسایی و نصب درایور را از اساس مرتفع می‌کند. به بیان دیگر تولیدکنندگان چیپ‌ست نیازی نیست برای سیستم‌عامل‌های متفاوت، درایورهای گوناگون تهیه کنند. کاربران ویندوز کمتر، اما قاطبه کاربران لینوکس با معضل درایور مواجه هستند و UEFI این مشکل را می‌تواند از اساس حل کند، البته اگر به‌طور کامل پیاده‌سازی شود. برای کاربران عام شاید UEFI پدیده قابل توجهی نباشد، اما برای تولیدکنندگان چیپ و سازندگان مادربرد امکانات جالبی فراهم می‌کند،‌البته انتقادها بسیار نیز متوجه UEFI است با این مضمون که UEFI قرتی‌بازی است و ویژگی چشم‌گیری ندارد. اینکه حق با کیست را نمی‌دانم، اما صحبت‌هایی که در محیط وب مطرح می‌شود حکایت از آن دارد که چیپ‌های بایوس حداکثر تا چهار سال دیگر در مادربرد تعبیه خواهند شد.

مشاهده متن کامل …

بالاخره نسل جدید پردازنده‌های فیوژنی ای.ام.دی معرفی شدند!

این ای.ام.دی آدم را جان به لب می‌کند تا خبری از فعالیت‌های آتی خود منتشر کند. چهار پنج سالی می‌شود که اصطلاح فیوژن در ادبیات گفتاری و نوشتاری این شرکت وارد شده است. هیچ‌یک از مدیران این شرکت به اندازه دکتر هکتور روئیز مکزیکی‌الاصل برای پیشرفت پروژه فیوژن مو سفید نکرده که چند سالی می‌شود که عطای مدیریت در ای.ام.دی را به لقایش بخشیده است و نیست که موفقیت غیرقابل انکار پردازنده‌های فیوژنی را از نزدیک شاهد باشد.
ظاهر‌الامر تعبیه پردازنده‌های کم‌مصرف خاندان برازوس (Brazos) در نت‌بوک‌ها موفقیت‌آمیز بوده و آنها که پردازنده‌های خانواده لانو (Llano) را تست کرده‌اند، اذعان دارند که فیوژنی‌ها تفاوت‌های بسیاری با گونه‌های قبلی اعم از Phenom و Athlon دارند. پردازنده‌های جدید قرار نیست که فیل هوا کنند. همین‌که از تکنولوژی‌های جدیدتر پشتیبانی کنند و انرژی کمتری مصرف کنند و البته انرژی کمتری را نیز به‌شکل گرما تلف کنند و برنامه‌ها را سریع‌تر و مهم‌تر از آن، برنامه‌ها را روان‌تر اجرا کنند به گمانم برای کاربران عام کفایت می‌کند. پردازنده‌های فیوژنی موفقیت و سود قابل توجهی نداشته باشد، در شرکت ام.دی را باید ل گرفت و صریح بگویم که فاتحه ای.ام.دی خوانده شده است. در نقطه مقابل، موفقیت فیوژنی‌ها می‌تواند موقعیت ای.ام.دی را در بازار چیپ‌ست‌های پردازشی بهبود بخشد و ای.ام.دی را در جایگاه از دست رفته سه چهار سال گذشته احیا کند. بسیاری از دوستان در خاطر دارند که ای.ام.دی با عرضه پردازنده‌های ۶۴ بیتی Athlon64 هست و نیست اینتل را بر باد داد و نزدیک به یک‌چهارم سهم بازار پردازنده‌های دسک‌تاپ را قبضه کرد. در بازار پردازندههای سرور نیز خانواده Opteron را معرفی کرد و پردازنده‌های Xeon را به عقب راند و سهم خود را برای مدتی کوتاه تا والی ۳۰ درصد افزایش داد. نکته منفی داستان این است که ای.ام.دی نتوانست موفقیت‌ها را حفط کند و بسیاری از عشاق سینه‌چاک خود را از دست داد و قافیه را به‌شکلی نیم‌بند به حریف واگذار کرد. به هر حال ای.ام.دی بازگشته و میراث خود را طلب می‌کند. اینکه پردازنده‌های جدید خانواده لانو، چه مشخصاتی دارند را به گمانم دوستان در صفحات تخصصی سخت‌افزار خواهند گفت. تمرکز ما در این نوشتار بر بازار آتی پردازنده‌ها خواهد بود.

مشاهده متن کامل …

زمان مناسب برای خرید تبلت!

گام‌های سه‌گانه خرید محصولات دیجیتال را به‌طور کلی و پارامترهای نیمه‌عمر و ماندگاری محصولات را هفت شت ماه پیش به‌طور کامل مورد بحث قرار دادم. اگر حوصله خواندن کامل مقاله‌ها را دارید که به آرشیو هفته‌نامه یا آی.تی.باز مراجعه کنید و اگر نه، خلاصه می‌گویم که خرید آدمیزادی محصولات دیجیتالی باید در سه گام نیازسنجی، امکان‌سنجی و عملیات خرید دنبال شود. گام نیازسنجی یعنی تشخیص نیازمندی به امکانات دیجیتال. در این مرحله لزومی به شناسایی تجهیزات نیست و صرفا باید نیازمندی‌ها تمرکز کرد. گام امکان‌سنجی یعنی بررسی امکانات موجود در بازار و تطابق آنها با نیازها. در این مرحله است که خریدار سعی می‌کند تا نیازهای خود را با تجهیزات موجود در بازار وفق دهد. گام سوم که البته پیچیده‌تر از گام‌های پیشین است، عملیات خرید نام دارد و مرحله‌ای است که خریدار داستان ما باید از تاکتیک‌های متفاوت برای انجام بهترین خرید کمک بگیرد. دو پارامتر نیمه‌عمر و ماندگاری در گام سوم معرفی شد. نیمه‌عمر اول برابر است با فاصله زمانی ورود محصول به بازار تا اولین کاهش محسوس قیمت و همین‌طور نیمه‌عمر دوم محصل دیجیتال از پایان نیمه‌عمر اول آغاز و تا کاهش دوباره محسوس قیمت امتداد خواهد داشت و الی آخر. ماندگاری هم مجموع چند دوره نیمه‌عمر است تا زمانی که محصول از بازار خارج شود. مدت‌زمان نیمه‌عمرهای متوالی هر محصول لزوما برابر نیستند. به‌شکل تجربی می‌گویم که اگر محصولات دلخواه‌تان را در دوره دوم و سوم نیمه‌عمر خریداری کنید، خیر دنیا و آخرت را نصیب خواهید برد. البته این گفته وحی منزل نیست و شرایط گاه دوره چهارم یک محصول خاص را در وضعیت بهینه قرار می‌دهد. البته کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کند و ضرر نمی‌کنید اگر از خرید محصولات در نیمه‌عمر اول‌شان صرف نظر کنید و این را مد نظر داشته باشید که تمام گفته‌های بالا استثناپذیر هستند!
پارامتر ماندگاری را نیز می‌توان دو گونه تعریف کرد. اول؛ ماندگاری محصول در بازار است و دوم؛ ماندگاری در مصرف. ماندگاری در بازار یعنی مدتی که محصول هواخواه دارد و به سادگی قابل ابتیاع است. بدیهی است که ابتیاع محصولات مانده، به صرفه و صلاح خریدار نیست، مگر خلافش ثابت شود. مدت‌زمان ماندگاری محصولات دیجیتال از قانون مشخصی تبعیت نمی‌کنند. ماندگاری در مصرف با ماندگاری در بازار از اساس تفاوت دارد. اگر مفهوم ماندگاری در بازار به زمانی اشاره می‌کند که محصولی مورد توجه و اقبال جمع زیادی از مخاطبان است، ماندگاری در مصرف به مدتی زمانی اشاره دارد که محصول خریداری شده می‌تواند نیازهای کاربر را تأمین کند. ماندگاری در مصرف مترادف با عمر مفید محصول است. دانستن نیمه‌عمر و پیش‌بینی ماندگاری محصولات موجب می‌شود که خریدار هزینه کمتری صرف کند و محصولی با عمر مفید بیشتر در اختیار بگیرید. اما تشخیص نیمه‌عمر نیازمند آشنایی مختصر خریدار با تکنولوژی و شرایط بازار دارد. تشخیص نیمه‌عمر محصول شاید برای یک دستگاه یا قطعه خاص، ساده باشد، اما گاهی برای محاشبه تلویحی نیمه‌عمر و ماندگاری محصولات دیجیتالی لازم است تا نیمه‌عمر تکنولوژی‌های مورد استفاده در آن محصول نیز ارزیابی شود. در ادامه؛ چگونگی تخمین نیمه‌عمر تبلت‌ها را بررسی می‌کنیم.

مشاهده متن کامل …

خرید کدام‌یک از مادربوردهای کنونی به صرفه و صلاح است؟

قبل‌ترها آسوده‌تر می‌توانستیم مادربورد دلخواه‌مان را انتخاب کنیم، چرا که با دو گونه سوکت مواجه بودیم. سوکت‌های ای.ام.دی تنوع بیشتری داشتنند، اما پشتیبانی سوکت‌های جدید از مدل‌های قدیمی‌تر موجب شده بود که خریدار، محدودیتی در این‌باره احساس نکند. شرایط مادربوردها در هفت هشت ماه اخیر گرفتار دگرگونی‌های شگرفی شده و اینتل به تنهایی، سه چهار سوکت مختلف معرفی کرده است. ای.ام.دی نیز سوکت جدیدی معرفی کرده که به سیاق سابق از سوکت‌های کنونی پشتیبانی می‌کند. در این شرایط اگر خریدار ایرانی قصد کند که سیستمی تر و تازه جمع کرده یا سیستم موجودش را در تابستان جاری ارتقا دهد چه انتخاب‌هایی پیش رو دارد؟
اگر این پرسش یک سال پیش طرح شده بود، ارایه پاسخ بسی ساده بود، اما سوکت‌ها متنوع شده‌اند و انتخاب را برای خریدار مشکل‌تر کرده‌اند. در این شرایط، ارتقا دیگر مانند گذشته نیست و ممکن است که اسمش ارتقا باشد، اما خریدار بی‌نوا چاره‌ای ندارد جز آنکه قطعات اصلی سخت‌افزاری را تغییر کنند.
هنگامی‌که سوکت مادربورد متنوع می‌شود خریدار داستان ما در انتخاب پردازنده دلخواه با محدودیت‌های بیشتری مواجه می‌شود.
هنگامی‌که سوکت‌ مادربوردها متنوع می‌شود بازار مادربوردها بیش از پیش به بازار پردازنده‌ها گره می‌خورد و شرایط جدیدی پدیدار می‌شود که ابتیاع مادربورد را از حالت بهینه خارج می‌کند. یعنی خرید؛ چندان به صرفه و صلاح خریدار نخواهد بود.

مشاهده متن کامل …

آینده روشن پردازنده‌های ARM و جدال با اینتل معظم!

۱۴ خرداد ۱۳۹۰ ۳ دیدگاه‌ها

این ARM کیست یا چیست که یک‌سالی می‌شود که مهم شده است. مایکروسافت به‌طور رسمی اعلام می‌کند که نسخه ویندوز ۸ به‌طور کامل از پردازنده‌های ARM پشتیبانی می‌کند. توزیع‌های بیشتری از لینوکس، پشتیبانی از پردازنده‌های ARM را در دستور کار قرار داده‌اند. شرکت اچ.پی، سیستم‌عامل WebOS را به‌طور کامل با پردازنده‌های ARM سازگار کرده است. متولیان ARM از بزرگان AMD برای همکاری دوجانبه دعوت کرده‌اند و قس‌علی هذه!
پردازنده‌های ARM در سال‌های اخیر متولد نشده‌اند و حداقل بیست و سی سالی می‌شود که تولید می‌شوند و هم‌اکنون نسل هفتم این پردازنده‌ها در دستگاه‌های دیجیتال استفاده می‌شود. بسیاری از گوشی‌های موبایل، پخش‌کننده‌های موسیقی، کنسول‌های بازی، روترها و هارددیسک‌های اکسترنال از پردازنده ARM استفاده می‌کنند. قاطبه تبلت‌های موجود در بازار و تلفن‌های هوشمند نیز از همین پردازنده‌ها استفاده می‌کنند. حال چرا پردازنده‌ها یا کلی‌تر بگویم معماری ARM مهم شده است؟

مشاهده متن کامل …

مختصری اندر باب چرائی عدم استقابل ایرانی‌جماعت از لینوکس!

مایکروسافت سال‌های سال است که از دستاوردهای مکتب روانشناسی رفتارگرا برای شرطی‌سازی مخاطبانش بهره می‌برد و به‌همین دلیل ناپیداست که بسیاری از کاربرانش را به سیستم‌عامل‌های ویندوز و مجموعه آفیس و مرورگر آی.ئی عادت داده است. نه اینکه این برنامه‌ها قابلیت‌های فاخر فنی ندارند نه، اما موضوع استفاده از این برنامه‌ها برای قاطبه کاربر محدود به قابلیت‌های فنی نیست و چیز دیگری در میان است. بیل گیتس می‌گوید که سادگی؛ همه‌گیر می‌شود و البته نمی‌گوید که چیزی که همه‌گیر شود، تبدیل به عادت هم می‌شود و ترک عادت هم که در گذر زمان موجب مرض می‌شود، یعنی گذشتن از محصولات مایکروسافت را نشدنی می‌کند. تضمینی بهتر از این وجود دارد؟
اما مایکروسافت جبهه خود را به گونه‌ای دیگر هم تقویت می‌کند. کمتر کاربلدی است که از رابطه پنهان مایکروسافت با شبه‌منتقدان لینوکس بی‌خبر باشد که اگر ادعای بی‌خبری کند، همان کبکی است که سر در برف کرده است. پرسش این است که چه مقدار از شبهاتی که در باره لینوکس منتشر شده، رنگ واقعیت دارد؟

مشاهده متن کامل …

تبلت، شبه‌تبلت، لپ‌تاپک، نت‌بوک و لپ‌تاپک تبلت‌شو!

برخی دوستان درباره نوع واژگانی که در این صفحات استفاده می‌شود پرسش‌های را مطرح کرده بودند که برخی‌شان را در نوشته‌‌های پیشین پاسخ گفته‌ام و برخی دیگر را در این نوشتار پاسخ خواهم گفت. واژه لپ‌تاپک را یکی دو سالی می شود که در مقابل Netbook ساخته‌ام و در متن‌ها استفاده می‌کنم. قبول دارم که واژه لپ‌تاپک برای بسیاری از دوستان نامأنوس و شاید خنده‌دار هم باشد. لپ‌تاپک به‌وضح می‌گوید که از تبار لپ‌تاپ‌های ریزه‌میزه است. در مقابل؛ واژه مینی‌لپ‌تاپ به‌طور صریح به لپ‌تاپ‌های فوق‌سبک اطلاق می‌شود و واضح است که کامپیوترهای ظریف‌الجثه‌ای که یکی دو سالی است در بازار کامپیوترهای قابل‌حمل عرضه شده‌اند مینی‌لپ‌تاپ نیستند، از این‌رو فکر کردیم که واژه لپ‌تاپک معادل مناسبی برای Netbook است. البته واژه لپ‌تاپک را وحی منزل نمی‌دانم و راستش در نظر دارم که از این پس؛ لپ‌تاپک را واگذارم و از همان نت‌بوک مصطلح استفاده کنم. همین معضل را در رابطه با واژه‌های لپ‌تاپ و نوت‌بوک هم شاهد هستیم.

لپ‌تاپ صحیح است یا نوت‌بوک؟
هر کامپیوتر قابل‌حملی را که بتوان در کیف قرار داد و حمل کرد، نوت‌بوک می‌خوانند و اصطلاح لپ‌تاپ را به هر کامپیوتر قابل‌حملی اطلاق می‌کنند که برای کار روی پا قرار گیرد از این منظر؛ برخی کامپیوترهای قابل‌حمل را باید نوت‌بوک و برخی دیگر را لپ‌تاپ خطاب کرد، اما هستند کامپیوترهایی که ظاهری مشابه لپ‌تاپ و نوت‌بوک دارند و در تعریف ایشان نمی‌گنجند، چرا که هم ابعاد بزرگی دارند و هم سنگین هستند، یعنی به‌سهولت حمل نمی‌شوند و بر روی پا هم قرار نمی‌گیرند. این‌قبیل دستگاه‌ها را جایگزین دسک‌تاپ می‌خوانند که اغلب از نمایشگرهای ۱۷ اینچی بهره می‌برند و حوالی چهار کیلوگرم وزن دارند. حال چه باید کرد؟
صادقانه بگویم که واژه نوت‌بوک عام‌تر است، اما به‌شخصه اصطلاح لپ‌تاپ را بیشتر می‌پسندم. برخی دوستان نوت‌بوک را به‌شکل نت‌بوک می‌نویسند که اغلب با نت‌بوک به معنای لپ‌تاپک اشتباه می‌شود. برای پرهیز از اشتباه زین پس تمامی لپ‌تاپ را معادل Laptop و Notebook و نت‌بوک را معادل Netbook فرض می‌کنیم.

تبلت یا شبه‌تبلت؟
اصطلاح تبلت را تا همین هفت هشت ماه پیش برای Tablet PC استفاده می‌کردیم و هیچ مشکلی نداشتیم تا اینکه اپل متفرعن از راه رسید و دستگاه آی‌پد را معرفی کرد. کامپیوترهای تبلت با این تبلت‌های جدید از اساس متفاوت‌اند. هفت هشت ماهی می‌شود که تبلت‌های نوظهور را برای جلوگیری از با تبلت‌های اصیل، شبه‌تبلت صدا می‌زنم. تبلت‌های اصیل، کامپیوتری واقعی هستند که از سیستم‌عامل درست و درمان و سخت‌افزار فاخر دارند. هنوز هم می‌توانید تبلت‌های فوجیتسو و اچ.پی و لنوو را از بازار ابتیاع کنید و حالش را ببرید. قابطه تبلت‌های اصیل، همان لپ‌تاپ‌های سبک‌وزنی هستند که نمایشگرشان قابل چرخش دارد و بر روی کیبرد قرار می‌گیرد. تبلت‌های جدیدالورود (شبه‌تبلت‌ها) مانده است تا کامپیوتر شوند. بهترین سیستم‌عاملی که برای تبلت‌های جدید معرفی شده، نسخه سوم آندروئید گوگل است که از نظر کاربلدهای این حوزه، در اصل برای گوشی‌های هوشمند طراحی شده است و کار دارد تا به‌طور کامل از کامپیوترجماعت پشتیبانی کند. البته سرعت پیشرفت تبلت‌های جدید از نظر سخت‌افزاری و نرم‌افزاری چشمگیر است و توان فنی‌شان ظرف یکی دو سال آینده با نت‌بوک‌ها برابری خواهد کرد. خوب گفته است که "نه هر که سر بتراشد قلندری داند"، اما شرایط بازار کامپیوترها دگرگون شده است و هر تازه به دوران رسیده‌ای مدعی بازار شده است. بی‌شک تعدد شبه‌تبلت‌هایی که در سال ۲۰۱۲ میلادی یعنی هفت هشت ماه دیگر روانه بازار خواهد شد از تعداد کل نت‌بوک‌های عالم فراتر خواهند رفت. از این‌رو؛ برای پرهیز از اشتباه اجازه دهید شبه‌تبلت‌ها را تبلت، و تبلت‌های اصیل را هم کامپیوترهای تبلت خطاب کنیم و خلاص!

لپ‌تاپک‌های تبلت‌شو!
یا نت‌بوک‌های تبلت‌شو، بازسازی تبلت‌های اصیل در وادی نت‌بوک‌ها هستند. نت‌بوک تبلت‌شو یا نت‌بوک-تبلت، همان نت‌بوک است که نمایشگر منعطف دارد که قابلیت چرخش دارد و بر روی کیبرد قرار می‌گیرد و کاربر می‌تواند از انگشتان یا قلم برای کار با دستگاه استفاده کند. اسوس، ایسر و لنوو سازندگان اصلی نت‌بوک‌های تبلت‌شو هستند که کمتر درباره‌شان صحبت شده است. این را بگویم خلاص که نت‌بوک تبلت‌شو بهترین گزینه برای خریداری است که نیاز فراوان به کیبرد دارد و به خواندن فایل‌های پی.دی.اف و سیر و سیاحت در وب معتاد است!

آیا سی‌گیت در تصاحب بخش هارددیسک‌های سامسونگ اشتباه کرده است؟

۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۰ ۲ دیدگاه‌ها

آمار فروش هارددیسک در سال ۲۰۰۵ میلادی نشان می‌دهد که سی‌گیت یک‌تنه ۳۰ درصد ذخیره‌سازهای مغناطیسی عالم را تولید می‌کرد. وسترن دیجیتال هم ۱۷ درصد و هیتاچی ۱۵ درصد و ماکستور ۱۳ درصد و توشیبا ۸ درصد و سامسونگ ۷ درصد و فوجیتسو نیز ۶ درصد نیاز بازار را تامین می‌کردند. اندکی بعد ماکستور طعمه سی‌گیت شد و سهم سی‌گیت تا ۴۳ درصد افزایش یافت و این شرکت یکه‌تازی‌اش را آغاز کرد. اما دیری نپایید که رفتار رقبا تغییر کرد و جدال عجیبی برای جذب شرکت‌های کوچک، اما موثر در بازار هارددیسک‌ها آغاز شد. این روند نیز دیری نپایید، چرا که بازار درایوهای جامد رونق گرفت و شرکت‌های حاضردر بازار هارددیسک دست‌گیرشان شد که بازار آتی سیستم‌های ذخیره‌سازی در کنف قدرت چیپ‌های فلش خواهد بود، از این‌رو سرمایه‌ها به سوی جذب شرکت‌های فعالیت در حوزه چیپ‌ها و تکنولوژی‌ها فلش تغییر مسیر دادند تا اینکه چند اتفاق جالب پدیدار شد.
هیتاچی اعلام کرد که قصد فروش بخش هارددیسک‌هایش را دارد. ولوله‌ای در بازار شکل گرفت. سی‌گیت پا پیش نهاد و وسترن دیجیتال سوکت اختیار کرد. شرکت‌های ژاپنی هیتاچی و توشیبا و فوجیتسو به توافق رسیدند که بخش‌های ذخیره‌سازهای مغناطیسی را در یکدیگر ادغام کنند. هیتاچی پا پس کشید و ماجرا فیصله پیدا کرد، اما نه، توشیبا دوباره وارد گود شد و بیش از یک میلیارد دلار هزینه کرد و هست و نیست شرکت فوجیتسو در حوزه سیستم‌های ذخیره‌سازی را تصاحب کرد. ماکستور هم که مدت‌ها قبل در بطن سی‌گیت حل شده بود. ماندند سی‌گیت و وسترن و هیتاچی و سامسونگ و توشیبا و همگان حرکت بعدی را انتظار می‌کشیدند. ناگهان خبری منتشر شد که بازار را باز متلاطم کرد. شرکتی که سهام سی‌گیت را در اختیار داشت، اعلام کرد که فروش سی‌گیت را در برنامه دارد. متولیان سی‌گیت نمی‌دانستند که چه خاکی باید بر سر بریزند. بالاخره ماجرا به خوبی و خوشی حل شد و سرمایه‌گذار محترم از تصمیم خود انصراف داد و خبری دیگری منتشر شد و شوک دیگری به بازار منتقل کرد. وسترن دیجیتال آمریکایی، هیتاچی جی.اس.تی ژاپنی را مالک شد و ناگهان سی‌گیت ترسید. پیش‌تر؛ سی‌گیت بزرگ‌ترین تولیدکننده هارددیسک در جهان بود و حال، دومین شده بود. در همین هاگیر واگیر بود که سامسونگ، چوب حراج بر داشت و بر بخش سیستم‌های ذخیره‌سازی‌اش زد. سی‌گیت فرصت‌طلبی کرد و بخش هارددیسک‌ساز سامسونگ را یک‌جا بالا کشید و بزرگی خود را حفظ کرد. حال؛ بازار هارددیسک‌ها خلوت شده است و از سازندگان هفت‌گانه سال‌های دور خبری نیست. سی‌گیت مانده است و وسترن دیجیتال و توشیبا که سومی کاری به بازار عام ندارد و آن را به آمریکایی‌ها واگذار کرده است. آیا سی‌گیت در خرید سامسونگ مرتکب اشتباه شده است؟

مشاهده متن کامل …

درباره بهترین پردازنده‌هایی که می‌توان خرید!

مدت‌هاست که درباره پردازنده‌های مناسب برای خرید در بازار داخلی صحبت نکرده‌ام. بد ندیدم بازار کنونی را به‌طور کلی مرور کنم و درباره شرایط آتی بازار پردازنده‌ها در بازار جهانی هم اظهارنظری کنم و چند مدل مناسب را هم معرفی منم.

شرایط بازار داخلی
برخی گفته‌اند که تبعات اجرای قانون هدفمندسازی یارانه‌ها هفت هشت ماه بعد، یعنی در حوالی تابستان سال نود هویا می‌شود. اما خریدار ایرانی دست به عصا حرکت می‌کند و این را می‌شود در تراکم خریداران به‌وضوح مشاهده کرد. البته حجم قابل توجه خرید از بازار ایرانی را شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی انجام می‌دهند که آمار درست و درمانی از آن ندارم. پادر هوا ماندن بودجه سال جاری موجب می‌شود تا واریز بودجه نهادهایی که ردیف بودجه دارند دیرتر صورت گرفته و به همین نسبت هم خریدهای کلان از بازار به تعویق بیفتاد. علی‌ای‌حال بازار داخلی مسیر خود را هر چند کندتر، پیش می‌برد. عرضه سریع محصولات جدید موید همین مطلب است. به‌طور کلی در شرایط کنونی نه می‌توان توصیه به خرید کرد و نه می‌توان مشتری را از خرید بر حذر داشت. اگر کارتان گیر است، خریدتان را انجام دهید و اگر ضرورت ندارد، صبر کنید. فقط بدانید که قیمت برخی محصولات جدید قدری بالاتر از مقدار انتظاری است.

شرایط بازار جهانی
پردازنده‌های لانوی ای.ام.دی که عرضه شود، شرایط بازار جهانی به‌کلی دگرگون خواهد شد. ای.ام.دی از واژه جدید APU برای پردازنده‌های فیوژنی استفاده می‌کند. پیش‌تر CPU را واحد پردازش مرکزی یا به‌اختصار پردازنده می‌خوانیدم و APU را باید واحد شتاب‌دهی پردازشی یاهر چیز دیگر خطاب کنیم. شاید عنوان شتاب‌دهنده پردازشی مناسب این اصطلاح APU باشد، شاید هم نه!
علی‌ای‌حال پردازنده‌های جدید ای.ام.دی را از منظری متفاوت باید نگریست. قاطبه مدل‌های جدید قرار است که با معماری بولدوزر تولید و روانه بازار شوند. برای اطلاع جمیع دوستان می‌گویم که در معماری بولدوزر چیزی به نام هسته پردازشی نداریم. ای.ام.دی از واحدهای مستقلی به نام ماژول استفاده می‌کند. این ماژول‌ها در بطن خود دو هسته پردازشی دارند. پس اگر پردازنده‌ای از دو ماژول تشکیل شود، در واقع موجودیتی چهارهسته‌ای است. تا این موحودات در بازار توزیع نشده و توسط کاربران تست نشوند، نمی‌توان به‌ضرس قطع درباره کیفیت و کارایی‌شان اظهار نظر کرد. از منظر خاله‌زنکی‌جماعت، از رفتار اینتلی‌ها می‌توان کارایی پردازنده‌های جدید ای.ام.دی را پیش‌بینی کرد. پاسخ به این پرسش برخی مسائل را روشن می‌کند که چرا اینتل پردازنده‌های مبتنی بر معماری سندی‌بریج را حداقل شش هفت ماه زودتر موعد مقرر روانه بازار کرده است. ای.ام.دی که محصول جدید عرضه نکرده است و همین پردازنده‌های Core i حریف قاطبه محصولات سطح بالای ای.ام.دی هستند. پس کنه ماجرا چیست؟
شک نکنید که اینتل از چیزی خبر دارد که عامه بی‌خبرند و آن، کارایی قابل قبول پردازنده‌های جدید ای.ام.دی است. البته از منظری دیگر هم می‌توان به توانمندی پردازنده‌های جدید این شرکت پی برد. برازوس (Brazos)، بستر فنی جدید ای.ام.دی برای کامپیوترهای قابل‌حمل است. لپ‌تاپک‌های انگشت‌شماری توسط اچ.پی و ایسر و اسوس بر اساس این بستر فنی و با استفاده از پردازنده‌های معمولی AMD C و مدل‌های دوهسته‌ای AMD E روانه بازار شده‌اند. وب‌سایت‌های معتبر را که مرور کنید، جز تعریف و تمجید چیز دیگری نخواهید یافت. توصیه می‌کنم عبارت HP dm1z را گوگل کنید.
ای.ام.دی سال‌هاست که منتظر خروجی پروژه فیوژن است و آنهایی که از نزدیک ب ین پروژه آشنا هستند می‌دانند که این شرکت چه کرده است. از همه بهتر، کارشناسان اینتل به کنه ماجرا واقف هستند و عرضه زودهنگام پردازنده سندی‌بریجی در قالب نسل دوم پردازنده‌های Core i نشان از هوشمندی ایشان دارد. چنانچه پردازنده‌های سندی‌بریجی نیامده بودند و ای.ام.دی نیز پردازنده‌های فیوژنی خود را دو سه ماه زودتر روانه بازار کرده بود، فاجعه Pentium4 و Pentium D برای اینتل تکرار می‌شد و فیوژنی‌ها هست و نیست پردازنده‌های نسل اول Core i را بر باد داده بودند. اما چنین نشده و اینتل با هوشمندی تمام، سپاه سندی‌بریج را تجهیز کرد و به میدان فرستاد تا دامنه حملات و آسیب‌های احتمالی تهاجم فیوژنی‌ها را محدود کند که در این‌کار موفق بوده است!
دو سه هفته دیگر پیش‌قراولان ارتش فیوژنی‌ها با نام لانو (Llano) روانه بازار خواهند شد. این دوستان علی‌الظاهر از حافظه‌های DDR3 و از سوکت AM3+ پشتیبانی می‌کنند و با سوکت‌های AM3 و AM2+ هم سازگار هستند.
ویژگی مهمی که پردازنده‌های فیوژنی دارند و مورد تاکید مکرر اهالی ای.ام.دی قرار گرفته و اینتل سال‌هاست که از آن سوراخ گزیده شده است، قیمت خداپسندانه است. بی‌دلیل نبود که اینتل در قیمت‌گذاری پردازنده‌های نسل دومی Core i3 نرمش نشان داده است!
خلاصه اینکه دو سه ماه دیگر، یعنب بعد از اتمام نمایشگاه کامپیوتکس تایوان، بازار پردازنده‌ها دیدن دارد!

مشاهده متن کامل …

مقایسه مقابله‌ای قیمت کارت‌های گرافیکی در بازارهای جهانی و داخلی!

پیش‌تر گفته‌ام که بازار کارت‌های گرافیک طی سال آتی دست‌خوش تحولاتی شگرف خواهد شد. شرکت‌های ای.ام.دی و ان‌ویدیا برای حضور مقتدرانه در بازار جدید، نیاز به تعیین تکلیف وضعیت پردازنده‌ها دارند. صرفا جهت یادآوری عرض می‌کنم که محصولات گرافیکی ارزان‌قیمت که کمتر از ۱۰۰ دلار قیمت دارند از گردونه هستی محو خواهند شد. اینکه چرا چنین نشده است به وضعیت بازار پردازنده‌های مربوط می‌شود، چرا که هنوز سنبه پردازنده‌هایی که در بطن خود موتور گرافیکی حمل می‌کنند بر دیگر گونه‌های پردازشی نچربیده و شک نکنید که چنانچه بازار این‌قبیل پردازنده‌ها تغییر کند، کارت‌های گرافیکی ارزان‌قیمت دیگر تولید و عرضه نخواهند شد!
شاید قدیم‌ترها در این صفحات مطلبی چیزی درباره نکات فنی کارت‌های گرافیکی می‌خواندید، اما مدت‌هاست که خبری از این‌گونه مطالب نیست. اول اینکه این صفحات قرار است بر بازار و خرید تمرکز داشته باشد و دوم اینکه؛ صفحه سخت‌افزار هفته‌نامه بزرگراه فناوری سال‌هاست که فعالیت می‌کند و بی‌شک مطالبی درباره سیستم‌های گرافیکی منتشر می‌کند. از این‌رو؛ گله‌ای چیزی اگر دارید من مخاطبش نیستم!

مشاهده متن کامل …

تفاوت پردازنده‌های قدیم و جدید اتم اینتل در چیست؟

پردازنده‌های اتم اینتل از نظر تعداد هسته پردازشی بر دو گونه معمولی N و دوهسته‌ای D و از نظر نسل پردازشی شامل نسل اول Diamondville و نسل دوم Pineview هستند. مدل‌های نسل اولی کمتر در بطن لپ‌تاپک‌ها استفاده می‌شوند و قاطبه لپ‌تاپک‌های قابل ابتیاع در بازار از پردازنده‌های نسل دومی بهره می‌برند. پردازنده‌های N270 و N280 معروف‌ترین مدل‌های نسل اولی هستند که اگر منصف باشیم از نظر توان پردازشی تفاوت قابل ملاحظه‌ای با مدل‌های نسل دومی N450 وN470 ندارند. تمامی پردازنده‌های نسل اول و دوم با تکنولوژی ساخت ۴۵ نانومتری تولید می‌شوند، اما سه تفاوت اساسی میان پردازنده‌های نسل اول و دوم وجود دارد.
اول؛ اتم‌های نسل اولی ۳۲ بیتی و اتم‌های نسل دومی ۶۴ بیتی هستند.
دوم؛ اتم‌های نسل اولی مانند N270 و N280 حداکثر از دو گیگابایت حافظه DDR2-667 پشتیبانی می‌کنند و اتم‌های نسل دومی مانند  N450 و N470 از حافظه DDR2-667 و مدل‌های N455 و N475 از حافظه‌های DDR2-800 و DDR3-800‌ پشتیبانی می‌کنند و در صورت استفاده از سیستم‌عامل ۶۴ بیتی محدودیتی در میزان حافظه ندارند. به‌طور کلی مدل‌های نسل دومی اگر رقم انتهایی مدل‌شان به رقم ۵ ختم شود با حافظه‌های DDR2-800 و DDR3-800‌ و اگر به رقم صفر ختم شود با حافظه DDR2-667 سازگار خواهند بود.
سوم؛ اتم‌های نسل اولی فقط پردازنده هستند، اما اتم‌های نسل دومی مجموعه‌ای متشکل از پردازنده و چیپ‌ست‌های کنترلی و موتور گرافیکی هستند، یعنی چیپ کنترلی حافظه و موتور گرافیکی از چیپ‌ست اصلی مادربرد به بطن پردازنده‌های نسل دوم منتقل شده است.
اتم‌ها شامل گونه Z هم هستند که برای پرهیز از پیچیدگی از ذکر مشخصات آن صرف‌نظر کردم. شاید این نکته را هم بتوان تفاوتی مختصر میان مدل‌های نسل اول با دوم قلمداد کرد که استفاده از اتم‌های دوهسته‌ای نسل اول در لپ‌تاپک‌ها مرسوم نبود، اما مدل‌های نسل دومی دوهسته‌ای به‌سهولت در لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌شوند، چرا که اتم‌های جدید بهتر می‌توانند انرژی را مدیریت کنند.